TEFAF-aanpak smaakt naar meer
Dat de kunstbeurs TEFAF voor tien jaar in Maastricht heeft bijgetekend, is uiteraard goed nieuws voor Limburg en de grensstreek. Ook voor degenen die niets op hebben met zo’n ‘chic evenement’. Want de komst van vele duizenden kunstliefhebbers uit heel de wereld naar deze regio betekent simpelweg meer brood op de plank. Veel bedrijven halen er een flink deel van hun omzet uit. Niet alleen hotels en restaurants, maar ook wasserijen, beveiligingsbedrijven, taxi’s en nog zoveel meer. Het is door een gerenommeerd accountantskantoor uitgerekend, het zijn tientallen miljoenen.
Maar ook indirect levert het ‘business’ op, namelijk door het imago van zo’n beurs. Het ‘merk’ Maastricht krijgt er nog een flinke impuls bij en daardoor is de stad extra aanlokkelijk voor potentiële bezoekers, maar ook bijvoorbeeld congresorganisatoren. Als ze nog nooit van je gehoord hebben, is de kans niet groot dat ze bij jou toch iets willen komen organiseren.
Dat bij de onderhandelingen met name de Provincie Limburg de kar trok met gedeputeerde Stephan Satijn voorop, is prijzenswaardig en ook niet onlogisch. Daar is voldoende budget om waar nodig de juiste steun in de rug te geven en deze liberale bewindsman heeft de durf gehad om daarvoor zijn nek uit te steken. Kritiek zal er altijd zijn als er ergens geld voor wordt uitgetrokken, maar in het geval van TEFAF is de bijdrage zeker niet disproportioneel en zorgt het voor een sterke band met de organisatie van de meest voorstaande kunstbeurs ter wereld. Je zou het al voor minder doen.
Met pro-actief handelen kun je het verschil maken
Op zich is het een geruststellend gegeven dat verreweg de meeste deelnemers het liefst in Maastricht blijven, want het is inmiddels wereldwijd ‘The Maastricht Fair’ geworden. Zij kunnen als het ware de stad gedurende die dagen ‘innemen’ en ze voelen zich er thuis. Mede door de uitstekende service van het organiserende team. Maar als er al een ‘gevaar’ voor verhuizing was, dan kwam dat vooral vanuit de landelijke en Europese politiek. Steeds meer regelgeving, steeds hogere belastingen, je zou gaan denken dat ze in Brussel en Den Haag het liefst dit soort topevenementen weg willen jagen. En dan moeten lagere overheden zoals de Provincie en de Gemeente alle zeilen bijzetten om dreigende gaten en scheuren dicht te plamuren.
Dat de Gemeente Maastricht onder de portefeuille van wethouder Hubert Mackus is meegegaan, is in dat kader meer dan verstandig.
Hetzelfde scenario is ook ingezet voor de komst van Michelin, dat jaarlijks nu de landelijke sterrenceremonie in MECC Maastricht organiseert. Het straalt af op de stad en de hele omgeving. Menige andere regio in den lande en in de grensstreek zal er jaloers op zijn.
Moet de regionale en gemeentelijke overheid dan telkens maar met de geldbuidel zwaaien om allerlei evenementen mogelijk te maken? Nee, natuurlijk niet. Het argument dat het promotie is voor stad of regio, wordt iets te vaak gehanteerd. Als er een initiatief is voor bijvoorbeeld openlucht-concerten, dan is het prima als de lokale besturen daarin meedenken en faciliteren, als het de moeite waard is. Maar het financiële risico ligt dan toch in de eerste plaats bij de organisatie zelf. Het beste voorbeeld is André Rieu met zijn Vrijthof-concerten. Die heeft daar nog nooit een euro van de Gemeente of Provincie voor gekregen en vraagt daar ook niet naar. Met de grofweg 150.000 bezoekers zal hij zeker ook wel goed zijn voor een impuls van enige tientallen miljoenen euro’s per jaar. Het geluk is dat hij zelf verbonden is aan de stad. Maastricht en de hele Euregio mogen er blij mee zijn.
Maar in een aantal gevallen gaat het om internationale topmerken die zeker niet automatisch voor onze regio kiezen. Als je dan door ‘pro-actief’ handelen het verschil kunt maken en het ook kwalitatief echt iets toevoegt, dan is een publiek-private samenwerking zoals in het geval van TEFAF een goede zaak. Het zou slim zijn om door die bril verder naar de toekomst te kijken of er misschien nog meer kwalitatieve evenementen hier naar toe gehaald kunnen worden. Niet alleen voor de culturele, maar zeker ook de economische impuls.
