Heerlijke zwoele zomeravonden gelukkig voorbij
We hadden er zó naar verlangd, die heerlijke zwoele zomeravonden. Het leek lange tijd dat die alleen maar vroeger voorkwamen. Maar nee hoor, het werden er dit jaar zóveel dat we er langzamerhand moe van zijn.
Zeker, zo’n tropische avond stimuleert allerlei fysieke zintuigen en de bijbehorende fantasie. So far so good. Maar als het maandenlang bloedheet blijft, dat krijgt dat ook z’n nadelen. Dan heb ik het niet eens over die beangstigende droogte die ons meer dan ooit doet verlangen naar malse regenbuien. En die van de bloemen in de tuin zielige en verschrompelde stakkers maakt.
Het geeft bijvoorbeeld ook praktische problemen in de horeca. Als het zo gloeiend heet is, hebben de mensen niet eens meer zin om op een terras te zitten, althans niet overdag.
Ik voel mee met het personeel dat in de verzengende hitte moet blijven doorwerken en vriendelijk moet blijven tegen niet altijd even vriendelijke gasten.
Ik voel mee met het personeel dat in de verzengende hitte moet blijven doorwerken en vriendelijk moet blijven tegen niet altijd even vriendelijke gasten. En natuurlijk gaan er dan wel eens dingen mis. Zo merk ik dat het koel presenteren van wijn, wel een dingetje is bij zulke temperaturen. Bij witte wijn en rosé krijg je meestal nog wel een emmertje met water en ijs, hetgeen een absolute vereiste is bij zulke temperaturen. Maar stel dat je toch een rode wijn bestelt, dan gaat dat vaak fout. Op een feest vertelde mij een bedieningsmedewerker van de lokale cateraar dat de rode wijn prima op kamertemperatuur was. Dat klopte. Alleen, die temperatuur was op dat moment 37 graden. Dan drink je dus geen wijn maar soep.
Zo was ik ook op een culinair evenement waar de nieuwe regels van het lokale bestuur moesten worden nageleefd en dat betekende strikt op elk evenement – zonder onderscheid – géén glaswerk maar plastic. Tja, met carnaval kan ik me daar nog iets bij voorstellen, maar als mensen aan tafel geacht worden te genieten van heerlijke gerechtjes, dan kun je ze toch geen wijn in plastic glazen voorzetten. Het gebeurde wel en wat ik vreesde bleek ook meteen waar te zijn: goede wijn drinkt gewoon niet lekker uit zo’n plastic glas dat per definitie een veel dikkere rand heeft en daardoor plomp aanvoelt. Weg verfijning. Het resultaat van een overdreven betutteling van overheidswege waarbij altijd het toverwoord ‘veiligheid’ gehanteerd wordt.
De zwoele zomeravonden hebben op sommige mensen een wat vreemd effect onder de hersenpan, zo merk je in deze periode. In het heuvelland bijvoorbeeld, en ook in de stad, menen motorrijders zich extra te moeten profileren door met een enorm gebrul door de straten te trekken. Ze weten donders goed dat ze daarmee heel veel mensen storen met hun kabaal, maar kennelijk is dat de bedoeling. Hun ego overstijgt dan alles. De politie weet het, maar doet er niks tegen.
Zelfs op het water kom je steeds meer van die cowboys tegen die de hitte in de kop is geslagen. Ruim volwassen mannen die dan expres met hun brullende jetski’s langs de terrassen scheuren, waar mensen proberen te genieten van de rust, de gerechten en elkaar. Ze blijven rondjes scheuren om er vooral zeker van te zijn dat ze door iedereen gezien, en vooral gehoord zijn. En ze weten dat de waterpolitie in heel Limburg maar een of twee bootjes heeft, dus niemand die hen te grazen neemt. En zo kunnen deze gefrustreerde types met hun speelgoed het plezier van velen verstieren, enkel omdat ze door hun opgeblazen ego’s geen zicht meer hebben op de werkelijkheid.
Dus jawel, fijn idee hoor, die zwoele zomeravonden, maar voor mij mag het nu wel een beetje afkoelen, dan komt menigeen weer tot zichzelf.
