Vijf sterren niet automatisch garantie voor goede service
Bij een vijfsterrenhotel verwacht je van alles maar in ieder geval een goede service. De ervaring in de eigen regio bevestigt dat ook met huizen als Chateau St. Gerlach, Van Oys Maastricht Retreat, Kruisherenhotel, La Butte aux Bois en Kasteel van Ordingen.
Maar dat dit niet vanzelfsprekend is merkte ik zopas bij een trip naar de streek tussen Avignon en Nîmes. In het middeleeuwse dorp Castillon du Gard – vlakbij de beroemde Romeinse brug Pont du Gard – bevindt zich het vijfsterrenhotel Le Vieux Castillon, dat uit een aantal fraai gerestaureerde monumenten bestaat. Tezamen met een mooi zwembad en een spectaculair zicht op de wijngaarden beneden is het echt een plaatje.
Het restaurant heeft weliswaar geen ster, maar wel een vermelding in de Michelin-gids, dus dat moet in orde zijn. Het zou dan ook een genot zijn om hier op het terras te genieten van een mooie maaltijd. Met toch al gauw een man of acht in de bediening – gekleed in klassiek zwart-wit – zouden we aan aandacht niets tekort komen.
Prompt kwam de ietwat verveeld kijkende dame van de bediening al ongevraagd met de rekening
De menukaart was vrij beperkt, doch de prijzen alleszins aantrekkelijk voor een dergelijke toplocatie. Wat dat betreft is het prijsniveau in Frankrijk vaak nog heel redelijk, mogelijk ligt de kosten hier lager dan bij ons. Hoe dan ook tijd voor een aperitief en het doorgeven van voor- en hoofdgerecht. Daarna zouden we wel verder zien.
Maar het aperitief in het glas was nog maar voor de helft gedronken of het voorgerecht kwam er al aan. Op zich keurig bereid, niks mis mee. Maar de bestelde fles wijn uit het vlakbij gelegen Lirac kwam pas aan tafel toen het eerste gerecht al verorberd was. Van wijn-spijs-combinatie was dus even geen sprake.
De wijn was alleszins aangenaam qua smaak en ook qua prijs-kwaliteit. De sommelier was zelfs vriendelijk, wat van de rest van de bediening niet gezegd kon worden. Niet onvriendelijk maar geen focus, zelfs een zekere desinteresse. Enfin, het eerste glas van de fles wijn was nog niet gedronken, of het hoofdgerecht kwam er al aan.
Ook weer in orde, maar wel erg rap achter elkaar. Bij het afruimen werd de vraag gesteld of er nog plaats was voor een dessert. Liever niet, genoeg is op sommige momenten genoeg. Maar we zouden rustig de tijd nemen voor de rest van de wijn. Dan konden we altijd nog kijken of er nog behoefte was aan koffie of thee, al dan niet vergezeld van een digestief.
Maar nee, prompt kwam de ietwat verveeld kijkende dame van de bediening al ongevraagd met de rekening. Die werd zonder verdere mededeling voor onze neus gelegd. We waren pas goed een uur op locatie en het avontuur was al grotendeels afgelopen. Wat een mooie avond op een bijzondere plek zou worden, werd een haastig avontuur dat in sneltreinvaart verliep. Niet veel later stonden we buiten. Voor het eerst sinds jaren heb ik nog geen dubbeltje fooi gegeven. En op de automatische mail de volgende ochtend hoe het bevallen was, kon ik niet positief antwoorden.
Je vraagt je af of het management van zo’n luxueus huis wel let op wat er gebeurt op zo’n terras. En of het personeel wel enigszins gemotiveerd wordt om de gasten met plezier te ontvangen. En veel mensen in de bediening betekent niet automatisch dat de service dan ook beter is, het komt toch vooral op de persoonlijke instelling neer.
Waarmee ik niet wil zeggen dat dit typisch Frans is. Een dag later kwamen we na wat digitaal zoekwerk in een kerkje terecht, tien kilometer verder in een dorpje waar je nauwelijks iemand op straat zag. Maar Les Roses Blanches bleek een openbaring. Het koppel had er zin in, hij met hulp in de keuken, zij met hulp in de bediening. Wat een enthousiasme, een gastvrijheid, en ook nog een mooie keuken met veel lokale producten. Dat alles voor een heel interessante prijs.
Niet vreemd dat de kerk helemaal vol zat. Met in dit geval gelovigen in een warme gastvrijheid.
