André Rieu brengt veel geld en gezelligheid in het laatje
Dezer weken is het verschil heel opmerkelijk tussen dagen dat André Rieu wel of niet optreedt in Maastricht. Van maandag tot en met woensdag is er best wel wat volk in de stad, maar overal is er nog aardig plek op de terrassen, in de hotels en in de winkels.
Van donderdag tot en met zondag verandert dat helemaal, want dan zijn de Rieu-fans gearriveerd, komende vanuit heel de wereld. De hotels, restaurants, terrassen en winkels, overal zie je mensen die zich voorbereiden op het concert van die avond. Of avonden, want ik ken er die vanuit andere werelddelen speciaal komen overvliegen en dan vier concerten achter elkaar bijwonen.
Maastricht heeft al vele jaren een wereldster, al daalt dat besef nog altijd niet bij iedereen in. In ieder geval zijn de ondernemers meer dan content. Winkeliers verhogen hun omzet fors en dat in een periode die normaal als laagseizoen te boek staat. Dat geldt ook voor de hotels. De maand juli was vroeger de slechtste maand, nu in veel gevallen de beste. Ik sprak een hotelier die dankzij Rieu 500-600 boekingen had, dat tikt behoorlijk aan.
Maastricht zou dit zomerevenement ooit kunnen doortrekken met een groot muziekfestival
De orkestleider met zijn wapperende haardos zorgt al jaren voor een miljoeneninjectie, niet alleen in de stad maar in de wijde omgeving, van Hasselt tot Aken. Hier en daar hoor je iemand mopperen dat het Vrijthof zo lang bezet is, maar ik denk dat de plussen hier toch veel talrijker zijn dan de minnen. Zijn muziek brengt veel geld in het laatje, niet alleen voor hemzelf maar voor iedereen. En, ook niet onbelangrijk, zijn fans weten zich te gedragen, er hangt een gezellige en vredige sfeer. Voor even lijken alle politieke conflicten niet te bestaan.
Menigeen zal denken dat Rieu elk jaar zijn ‘kunstje’ even doet op het Vrijthof, maar niets is minder waar . Ook al komen bepaalde elementen en muziekstukken jaarlijks terug, de voorbereiding is telkens weer bijzonder serieus en professioneel. Alleen dan krijg je dit succes, waarvoor elke keer weer zoveel tienduizenden mensen hier naartoe komen. Met een bijzonder goed orkest achter zich dat zowat alle muziekstijlen moeiteloos aan elkaar rijgt.
Dat het meer is dan een kunstje, blijkt ook wel uit het feit dat in die stijl niemand hem dat nadoet. Er zijn worden zeker pogingen gedaan, maar dan ontbreekt het aan originaliteit en uitstraling. De kopie is zelden zo goed als het origineel.
Voor de komende jaren blijft dit fenomeen – ijs en weder dienende – voor Maastricht behouden. André Rieu denkt nog lang niet aan ophouden, hij is nog net zo gedreven als voorheen en aan zijn fysieke conditie zal het ook niet liggen. Ook dat vergt een ijzeren discipline.
Maar ooit komt er natuurlijk een moment dat deze concertreeks ophoudt te bestaan. Met de opgedane kennis dat muziek – mits professioneel gebracht – een stevige impuls kan zijn voor de economie, zou er dan iets ondernomen moeten worden. Popfestivals zijn er al heel wat in de regio, maar op het gebied van klassiek, of zoals bij Rieu ‘classic light’, zou tegen die tijd gedacht kunnen worden en een echt ambitieus internationaal festival met verschillende toporkesten en solisten. Daar vervang je niet meteen een wereldster mee als Rieu, maar dan zou je wel degelijk kunnen proberen voort te bouwen op hetgeen nu door een muzikale ondernemer uit Sint Pieter verwezenlijkt is. Je kunt niet gelijk het succes van bijvoorbeeld de Salzburger Festspiele evenaren, maar je mag best ambitie tonen.
En wie weet kunnen dan ooit producenten als Servé Hermans erbij betrokken worden om daar ook echt een spektakel van te maken. Maandag is er wat dat betreft en bij toeval al een samenwerking tussen hem en de familie Rieu, om op het Vrijthof de musical Bokkenrijders uit te zwaaien. Laten we met z’n allen daar alvast naar toe gaan.
