Jaloezie mogelijke drijfveer achter discussie kerstverlichting Pierre Rieu
Hoeveel lampjes en in welke kleur er mogen hangen aan de gevel van Hotel Derlon aan het Onze Lieve Vrouweplein in Maastricht, de stad is er al maanden over bezig. Ik denk niet dat Onze Lieve Vrouwe zelf zich in de belendende kapel een ongeluk is geschrokken van de best wel uitbundige kerstverlichting, die Pierre Rieu tijdens de vorige kerstperiode had opgehangen. De Heilige Maria ziet al genoeg licht door al die kaarsen die voor haar schijnen.
Nee, op het stadhuis zijn ze geschrokken, althans toch sommigen van degenen die van daaruit het wel en wee in de gemeente in de gaten houden. Het gaat over smaak, maar het onderliggende probleem is volgens mij dat er teveel mensen in ons land zijn die kennelijk niet zo heel veel te doen hebben, althans niet elke dag bezig zijn met een stevige bijdrage aan ’s lands economie en welzijn. Ik vrees dat we zo langzamerhand meer ambtenaren, adviseurs, coaches, inspecteurs, controleurs, toezichthouders en beleidsmedewerkers hebben, dan mensen die gewoon dagelijks hun normale werk doen, waarmee we de economie aan de praat houden. En die laatste groep, het werkvolk dus, betaalt via belastingen en andere afdrachten de eerste categorie.
Natuurlijk valt over smaak te twisten. Maar dat er van overheidswege kennelijk zoveel mensen beschikbaar zijn die zich bezig houden met hoeveel lampjes horizontaal of verticaal tijdens de kerstperiode gewenst zijn, dat is eigenlijk verontrustend. Hebben ze dan echt niks beters te doen? Er staan veel vacatures open, van verplegers tot chauffeurs, daar hebben we tenminste met z’n allen wat aan. Dus een omscholing naar werk dat gedaan moet worden, zou zeker een gewenste ontwikkeling.
Er zijn heel wat overlegorganen, belangenverenigingen en andere vertegenwoordigingen die er dan ook nog iets van moeten vinden. Veel vergaderingen, veel mailverkeer en toch geen heldere oplossing.
Misschien een idee om een fotoshoot in Maastricht te doen met Sydney Sweeney die een paar kerstslingers om het blote lijf hangt.
Zolang grote lelijke reclame-uitingen van internationale fastfoodketens wél getolereerd worden, is er geen noodzaak om je vanuit de gemeente te gaan bemoeien met een kerstversiering. Is de verlichting van Magisch Maastricht wél mooi en die van Derlon niet? Dat is toch puur een persoonlijke smaak. In Londen, New York en Parijs pakken warenhuizen en hotels uit met grote opvallende kerstversieringen. Maar in Maastricht weet de zogeheten Welstand het beter. De leden van deze club hebben kennelijk een betere smaak dan wij.
Ik las ook ergens dat sommigen blij zijn met de aanpak, want ‘die familie Rieu meent zich alles te kunnen permitteren’. Nou, ik denk dat het eerder andersom is. Ik proef hier toch iets van jaloezie. Als je teveel succes hebt, dan worden sommige types een beetje nijdig en verzinnen ze van alles om je tegen te werken. De bekende kop boven het maaiveld.
Op een heel ander vlak zag ik dezelfde modus. De Amerikaans actrice Sydney Sweeney besloot te verschijnen in een reclamecampagne, waar een link met de sportwereld werd gelegd. Ze verscheen nogal bloot in allerlei poses met bokshandschoenen, honkbalspullen en ander materiaal. Nou nou, vanuit met name ‘progressieve hoek’ kwam er een storm van kritiek. Een sportverslaggeefster van de Volkskrant klaagde in een podcast dat Sweeney zichzelf wilde profileren ‘over de rug van de sportatleten’. Een schande. Ik vroeg me echter af waarom een sportvrouw daar last van zou hebben. Sydney Sweeney moet dat toch zelf weten? En als je het niks vindt, kijk je er langs. Maar ik keek toch even naar de foto’s van deze Amerikaanse actrice én naar de verslaggeefster van de Volkskrant. Tja, mevrouw Sweeney heeft kennelijk alles van moeder natuur meegekregen, de verslaggeefster zal beseft hebben dat de wereld ongelijk verdeeld is. Dus kwam jaloezie om de hoek kijken, verpakt in moreel verhaal over gekwetste atleten.
In de jaren zeventig had de toenmalige partij PSP, een van de voorlopers van PRO, een verkiezingsaffiche met een volledig naakte vrouw, die frontaal de potentiële kiezer toekeek. Dat was toen progressief en een ode aan de vrijheid van de vrouw. De huidige partij heeft tegenwoordig vrouwen op de verkiezingsposter, die van kop tot teen zijn ingepakt. Dat valt dan onder de noemer ‘eigen identiteit’. Over vrouwen die zich min of meer bloot geven, wordt schande gesproken.
Nou, laat de identiteit van mevrouw Sweeney dan zijn dat ze zich sexy wil kleden, of soms zelfs niet wil kleden. Misschien is het een idee dat ze een paar kerstslingers van Pierre Rieu om het blote lijf hangt in de komende feestperiode. Een fotoshoot voor Hotel Derlon en Maastricht wordt dan wereldnieuws. Tot ontsteltenis van de Welstand ongetwijfeld.
