Een tandje bijzetten in 2026
En alwéér een jaar voorbij, zo realiseer ik me bij de laatste blog van 2025. De vliegende vaart waarmee het leven voortraast, is confronterend. Maar het noopt ook tot actie, tot ondernemen.
Ondanks de kerstgedachte lijkt het me niet voor de hand te liggen dat we met het beste wachten tot in het hiernamaals. Ik heb nog altijd geen bewegwijzering die kant op gezien, ook niet in m’n GPS-systeem.
Die paar dagen rust rond kerst zijn op zich prima, al raak ik er nooit helemaal gewend aan om ‘niks’ te doen. Dat was ook niet het geval, want er wordt in de familie van mij verwacht achter het fornuis plaats te nemen. Wellicht dat ze denken: als die zoveel over gastronomie schrijft, dan kunnen we hem gerust in de pannen laten roeren.
Over het resultaat laat ik me niet uit, dat is aan de tafelgenoten. Maar de inspanning van het koken is voor mij dus ontspanning. Ik ben er zeker niet de enige in. Ik weet dat André Rieu bijvoorbeeld er de grootste lol in heeft om voor zijn dierbaren te koken. En ik lees net dat Olaf Sleijpen, de voorzitter van De Nederlandsche Bank, hetzelfde beleeft. Mede dankzij z’n Limburgse roots wellicht.
Nu kook ik de rest van het jaar ook heel wat avonden, maar met kerstmis krijgt het net nog wat meer accenten. En elk jaar neem ik me voor om volgend jaar iets minder producten in te kopen, want het bleek toch weer wat veel. Kennelijk wil ik niemand tekort doen.
We kunnen ons helemaal niet meer kunnen permitteren om ietwat arrogant achterover te leunen.
Buiten is het koud, binnen brandt de open haard en pruttelt er van alles op het vuur. Als je dan leest dat de Russen met hun raketten voor de zoveelste keer miljoenen Oekraïners in de kou hebben gezet, dan realiseer je je weer in welke comfortabele omstandigheden wij als Europeanen zitten.
Toch beseffen velen dat hier helemaal niet. Ze vinden het de gewoonste zaak van de wereld dat alles goed geregeld is, dat er altijd voldoende eten is en dat de verwarming steeds kan branden als we dat wensen.
Het besef zou wat meer mogen doordringen dat Europa onder druk staat. Dat we ons helemaal niet meer kunnen permitteren om ietwat arrogant achterover te leunen. We kunnen wel blijven streven naar nog meer inkomsten, lonen, toeslagen en bonussen, in combinatie met nog minder werkzame uren in de week.
Maar ergens houdt dat op en leggen we een onverantwoorde hypotheek op de volgende generaties. Onze defensie hebben we verwaarloosd en de maakindustrie hebben we verplaatst naar China en andere lage lonenlanden. Langzaam maar zeker komen we erachter dat we niet meer zoveel over hebben en veel te afhankelijk zijn geworden van grootmachten als Amerika en China.
Het wordt de hoogste tijd om meer de mouwen te gaan opstropen en minder te gaan klagen en zeuren. Niet alleen in ons belang maar zeker in dat van onze kleinkinderen. Dus in 2026 zet ik nog een tandje bij.
