Het nieuwe genieten: topwijn voor sympathieke prijs en dan nog iets eten
Deze week hadden we weer eens zo’n ervaring op onze culinaire zoektocht in onze regio. Een adres waar je aardig kan eten, zonder nou meteen Michelin te gaan bellen dat ze onmiddellijk een aantal inspecteurs moeten langs sturen. En waar we toch bijzonder enthousiast werden. Namelijk vanwege de verrassende en vooral zeer sympathiek geprijsde wijnkaart.
Waar dat was, dat staat in de volgende editie van Chapeau die eind juni verschijnt. Maar in ieder geval alvast de formule: een soort van gastrobar wat de keuken betreft. Verse producten in een frisse stijl bereid, met zoals dat heet een Aziatische of Zuid-Amerikaanse ‘twist’. Met bijvoorbeeld een ceviche van een of andere vissoort, iets van kreeft, gekruide kip en dergelijke, soms in Engelse termen op de menukaart gepresenteerd. Niet te bewerkelijk, dus minder personeel in de keuken nodig. Vaak kun je ‘sharen’ zodat het allemaal nog wat gezelliger wordt, zoiets als fonduen maar dan anders.
Op de een of andere manier is dat een uitnodigende formule, vooral als de prijzen alleszins meevallen en de locatie een tikje speciaal is. In de stad wordt het dan al gauw ‘urban’.
Qua drank worden in dit soort zaken heel wat verschillende cocktails aangeboden, dat maakt het adres extra hip, ook voor een jonger publiek. Maar dan komt de klapper, althans bij ons bezoek: die wijnkaart. Enige tientallen wit, evenzo rood en nog een paar rosé-varianten. Opmerkelijk veel uitstekende producenten, soms kleinere domeinen, maar bij de ingewijden gaat meteen een lampje branden qua kwaliteit. En dan de prijzen. We zien bijvoorbeeld een wijn die voor de particulier op zo’n 50 euro inkoop, laten we zeggen voor de horeca dik 40 euro. Maar dan op de kaart voor niet meer dan 70 euro. Terwijl je in de meeste restaurants in zo’n geval al gauw 150 euro betaalt, want volgens de formule 3, 4 of zelfs 5 x over de kop.
Niet drie of vier keer, maar anderhalf tot twee keer over de kop’
Wat je krijgt is dat liefhebbers van bijzonder smaakvolle wijnen speciaal naar zo’n restaurant gaan. En dan eten ze er iets bij. Dus precies andersom dan klassiek altijd het geval was: dineren en er dan iets bij drinken.
Het zijn bewuste keuzes van de ondernemer. Het geld moet ergens verdiend worden en in die zin snap ik wel het zoveel keer over de kop gaan van de wijn. Maar ik ken een toenemend aantal zaken waar ze het dus anders doen. En die draaien heel goed. Waarschijnlijk kopen ze scherp in en hebben ze zelf aardig benul van kwaliteit van wijn. En zijn ze bereid om ‘out of the box’ te denken. Met als resultaat, onder aan de streep juist méér in de box, oftewel de kassa.
Het zal niet altijd en overal werken en als je echt fine dining brengt, met dus veel mensen in de keuken, dan wordt dat wellicht wat lastiger. Maar toch, prettig geprijsde kwaliteitswijnen op de kaart, dat is een steeds belangrijkere factor voor de liefhebbers.
