Op reis met ouderwetse wegenkaarten, hoe romantisch is dat wel niet!
Toen ik het bericht zag van de ANWB dat nog altijd bijna twee miljoen Nederlands papieren routekaarten van deze organisatie gebruiken, voelde ik iets van opluchting. He he, dan loop ik nog niet echt achter.
Natuurlijk gebruik ik ook navigatiesystemen in de auto en op mijn telefoon. Een handige en meestal tijdbesparende uitvinding. Maar ik kan toch geen afscheid nemen van die papieren kaarten. Die bieden een aantal voordelen.
In de eerste plaats krijg je door het raadplegen van zo’n grote uitklapbare kaart een gevoel van een soort romantiek, of je nu met of zonder partner reist. Op zich vind ik reizen al iets romantisch, althans als je de juiste bestemming en de weg er naartoe kiest. Je kunt je gedachten en dromen dan wat meer de vrije loop laten, dan in het dagelijks leven met de gebruikelijke patronen. Je gaat niet al dagen van tevoren in je auto zitten met de navigatie aan, om alvast te fantaseren hoe op die bestemming – en onderweg – zal zijn. Bij het bekijken van zo’n landkaart komt die fantasie wel. Jij zoekt alvast op langs welke steden en streken je gaat komen en dan kun je je daar al iets bij beginnen voor te stellen.
Nu heb ik sowieso altijd wel iets met landkaarten gehad. Als kind vond ik aardrijkskunde veruit het meest interessante vak. En ik had thuis meer atlassen dan noodzakelijk om alvast te kunnen dromen over al die landen en streken waar ik nog nooit geweest was. Op jeugdige leeftijd was dat nog de hele aardbol. Op de betere kaarten zie je ook interessante details. Of de wegen over laagvlakten gaan bijvoorbeeld of over het gebergte en zo ja op welke hoogte.
Veel mensen weten door de navigatiesystemen niet meer waar ze zijn
Een tweede voordeel is dat het je oriëntatie-vermogen sterk vergroot. Want, zo constateer ik dagelijks, veel mensen hebben die oriëntatie niet meer, juist door de komst van de navigatiesystemen op je telefoon en in de auto. Veel mensen, en zeker de wat jongere generatie, heeft nauwelijks nog een idee van noord, zuid, oost of west. Ze tikken een adres in en hupsakee, daar gaan ze. Inderdaad, wel zo gemakkelijk. Maar in feite betekent dat ook dat je nauwelijks weet waar je bent. Dat vind ik een tekortkoming, want het besef van plaats en tijd kan wel zo prettig zijn.
Daar komt bij dat het navigatiesysteem zich kan vergissen, dat gebeurt regelmatig. Omdat ik nog een redelijk gevoel heb bij topografie, kan ik dan zelf bijsturen. Dan zegt de firma Google Maps links af, maar ga ik toch rechtdoor. Het grappige is dat het systeem zich dan vaak na korte tijd aan mijn eigenwijsheid aanpast en op een gegeven moment aangeeft dat dit inderdaad sneller is. Die kleine overwinning vier ik dan neuriënd acher het stuur. Erger wordt het als de navigatie je letterlijk het bos instuurt, hetgeen me al een paar keer gebeurd is. Dan is het toch wel handig dat je een kaart in de auto hebt liggen, of desnoods gewoon naar de stand van de zon kijkt. In combinatie met het uur kun je dan beredeneren welke kant je uit moet. En je kunt situaties krijgen dat de navigatie gewoonweg uitvalt. Ook dan is zo’n papieren kaart goud waard.
Zelfs als de navigatie het helemaal perfect heeft uitgestippeld, kijk ik bij het instappen toch nog even op de kaart, althans in een gebied waar ik niet eerder was. Even dat gevoel van op reis gaan, op zoek naar avontuur. Dát zal het zijn bij mij. Kuifje in de grote wereld.
