Wijnliefhebber nog te vaak kind van de rekening in restaurants
Het valt me de laatste maanden op dat de prijzen op de wijnkaart in de restaurants behoorlijk gestegen zijn. In topzaken waren ze al fors, maar ook in de goede middenklasse moet je een flink bedrag neertellen om aan een fles van een aardige kwaliteit te komen.
Als wijnliefhebber vind ik dat spijtig, al begrijp ik wel dat de restaurateurs de stijgende kosten op de een of andere manier moeten zien op te vangen. De inkoop van producten is duurder geworden, het personeel idem, niet te vergeten de energie en dan zijn er nog al die belastingen en andere aanslagen van de overheid die denkt te kunnen blijven melken aan dezelfde horeca-koe.
Een degelijke accountant die een aantal succesvolle restaurants bijstaat, vertelde me laatst dat voor de wijn vier keer over de kop een gezonde marge is, want het gaat niet alleen om de directe kosten, maar ook om de pensioenen en alle andere zaken die je moet orde hebben, om onder aan de streep toch nog een fatsoenlijk bedrag over te houden.
Dat begrijp ik volledig. De vraag is echter of de wijn dan vooral bedoeld is om het eventuele financiële gat dicht te rijden. Ik vraag me af of het niet anders kan. Kennelijk denken veel eigenaren van restaurants dat de toegenomen kosten niet teveel doorberekend moeten worden in de menukaart. Want dat zou de gasten kunnen afschrikken. Dat gevaar zou dan volgens die redenering niet schuilen in het flink verhogen van de wijnprijzen. Ik ervaar dat zelf anders. Ik wil best de prijs betalen voor het menu hetgeen het waard is. Want ik snap dat die inkoop duurder is geworden. Maar ik ben toevallig ook wijnliefhebber, en niet de enige, en kies soms zelfs een restaurant in de eerste plaats uit vanwege hun interessante wijnkaart met reële prijzen. En als ze dan ook nog lekkere gerechtjes erbij combineren, dan is dat mooi meegenomen. Dus een beetje een omgedraaide benadering.
‘Ik kies soms zelfs een restaurant in de eerste plaats uit vanwege hun interessante wijnkaart met reële prijzen.
In de absolute topzaken weet je dat je behoorlijk wat geld kwijt bent, daar krijg je ook heel veel voor terug, in de vorm van zeer smaakvolle gerechten, fantastische producten, een op en topservice en doorgaans ook een exclusief kader. Toch zou het niet verkeerd zijn als zo’n restaurant niet alleen wijnen biedt vanaf pakweg 90 euro tot aan 1.000 euro en meer. Sowieso heb ik de indruk dat veel mensen, ook die zeer vermogend zijn, niet meer zou gauw een extreem dure wijn bestellen. Maar je zou behalve de grote namen op de kaart, die gelden als een soort noodzakelijk basispakket voor sterrenzaken, ook een aantal trouvailles kunnen aanbieden. Verrassend lekkere wijnen uit minder bekende streken, die qua inkoop wellicht maar tussen de 10 en 20 euro kosten. Nou, die zou je dan voor pakweg 50 tot 80 euro op de kaart kunnen zetten. En bij de echte toppers zou je de vermenigvuldigingsfactor iets lager kunnen zetten, want dan heb je meer kans dat je ze ook verkoopt. Met die alternatieve serie verlaag je wellicht ook nog de drempel van je restaurant.
Ook de goede middenmoot zou een aantal minder bekende wijnen kunnen brengen, die juist verrassend goed zijn, maar aangenamer geprijsd. Het vergt wat meer speurwerk, dat klopt. En niet alleen maar blindelings afgaan op wat je wijnleverancier aanraadt. Sowieso is het niet verkeerd als je een aantal goede wijnleveranciers hebt, zodat je meer variatie en ook wat sportieve competitie krijgt. De echte liefhebber kan dat wel waarderen en zal vaker terugkomen. Als om een leuk middenklasse restaurant de wijnkaart begint bij 60 euro en daaronder nagenoeg niets te bieden heeft, dan vind ik dat minder klantvriendelijk. En vooral minder verleidend naar de wijnliefhebber toe.
Dus, wees wat creatiever in het wijnaanbod. En zet een paar euro meer op het menu, als de kosten dat noodzakelijk maken. Volgens mij zorgt dat voor een betere balans tussen eten en drinken. Zodat de wijnliefhebber niet het kind van de rekening wordt aan het einde van de avond.
