Gitaarsolo’s over het OLV-plein
Nee, ik ga deze keer niet meer klagen over het teveel aan decibels tijdens ’t Preuvenemint in Maastricht. Alle goede bedoelingen ten spijt hoor je nog altijd veel gedreun uit de boxen en moet je in de meeste stands flink je stem verheffen om een gesprek te kunnen voeren.
Het zij zo, het gevecht tegen de letterlijke bierkaai heeft niks opgeleverd. Het schijnt goed te zijn voor de drankomzet, zo heb ik begrepen, en daar draait het kennelijk vooral om. Het accent ligt minder op het proeven van kleine gerechtjes, zoals het ooit de bedoeling was. Dat wordt wel geprobeerd en in een aantal stands lukt dat ook nog wel aardig. Maar het is vooral een soort van festival geworden. Dan wordt het lastig om echte gastronomie te brengen, op een paar uitzonderingen na.
Dat vind ik ergens jammer maar van de andere kant is het ook een gegeven dat ’t Preuvenemint vooral een grote sociale betekenis heeft als ontmoetingsplek. Wellicht moeten we daar dan de focus op leggen. Je gaat er niet zozeer naar toe om allerlei exquise smaken te proeven, nee, je gaat om veel mensen te treffen. Het is hét ontmoetingsmoment van het jaar geworden. Je praat met heel veel mensen uit de stad, uit de omringende dorpen en steden. Maar bijvoorbeeld ook uit Amsterdam. Die vinden het reuzegezellig. Dat is de kracht van ’t Preuvenemint, voor jong en oud. Een zomercarnaval waar je vrienden van heel vroeger tot nu tegen het lijf loopt, waar je kunt netwerken, bijpraten, feesten en voor liefhebbers ook nog flirten. In die zin is het evenement een goede afspiegeling van het leven.
Op zoek naar een contragewicht voor het Vrijthof en de Markt
Kennelijk moet dat tegenwoordig met veel decibels. Niet mijn smaak maar allez dan maar. Wel vind ik dat een stad zou moeten opletten dat het nog enigszins in balans blijft met evenementen en feesten. Op de Markt dreunt het ook regelmatig, dat zijn we gewend.
Maar je hebt ook nog plekken nodig waar het dan wél nog rustig is, gewoon als contragewicht. En wel zo fijn voor de mensen die ook willen genieten van de stad, maar dan zonder lawaai.
Dat is doorgaans op het kleinere Onze Lieve Vrouweplein, waar je in Franse sfeer onder de bomen aangenaam kunt ontspannen en praten. Máár, nou zat ik daar laatst op een zaterdagavond, eventjes geen behoefte aan polonaise. Dat had ik dan toch verkeerd ingeschat. Want op dat lieflijke plein hebben enkele ondernemers bedacht dat ook daar luide muziek uit de geluidsboxen moet knallen. In dit geval met een heuse live-band die muziek van Shocking Blue en andere orkesten uit het verleden probeerden na te spelen. Het was geen optreden waar je normaal een kaartje voor zou kopen. Je kreeg het gewoon gratis over je heen, inclusief wat halve scherp klinkende gitaarsolo’s, of je er zin in had of niet. Het plein was in tegenstelling tot gebruikelijk op een zomerse zaterdagavond half leeg, veel gasten waren kennelijk weggeblazen door de basdreunen. Maar blijkbaar hadden de organisatoren daar geen erg in.
Prima dat er veel te doen is in een stad, maar het zou fijn als je ook nog ergens stoom kunt afblazen zonder kabaal. Anders wordt het één grote kermis, hetgeen wat mij betreft geen teken van kwaliteit is.
