Politiek een bedreiging voor restaurants, brouwerijen en wijndomeinen

Er wordt weer hard gesleuteld aan de rijksbegrotingen in zowel Nederland als België. Het is onmogelijk om iedereen tevreden te stellen. In ieder geval blijkt dat alle beloften dat ‘werken weer moet lonen’, aan de wilgen zijn gehangen. Meer dan ooit lijkt de economie te worden opgetuigd rondom toeslagen, uitkeringen en andere voorzieningen die door de werkenden moeten worden opgehoest. Je hoeft geen wiskunde te hebben gestudeerd om te weten dat dit niet lang houdbaar is.

Telkens opnieuw vinden ’s lands rekenmeesters dat er weer wat extra belasting kan worden geheven op gastronomie, op wijn, op bier.

Maar laat ik me beperken tot de sector van restaurants, hotels, bierbrouwerijen en wijndomeinen. Die worden de laatste jaren, zo niet de laatste decennia, zoveel mogelijk tegengewerkt door de regeringen in Den Haag en Brussel.

Telkens opnieuw vinden ’s lands rekenmeesters dat er weer wat extra belasting kan worden geheven op gastronomie, op wijn, op bier. Ze hebben niet in de gaten dat ze een hele sector waar honderdduizenden mensen hun boterham verdienen, de nek zijn aan het omdraaien. En dat ze eeuwenoud vakmanschap aan het uitroeien zijn.

Ja, ik schrijf het misschien wat dramatisch op, maar het probleem is dat er tegenwoordig vooral mensen in de regering zitten die nooit in een bedrijf hebben gewerkt en geen idee hebben wat ondernemen is. In veel gevallen zijn ze na hun studie meteen bij de alsmaar uitdijende overheid gaan werken en van daaruit stromen ze dan door naar een zeer verantwoordelijke post, zonder dat ze ooit met ‘de poten in de klei’ hebben gestaan. In die zin kun je ze niet eens kwalijk nemen dat ze het contact met de werkvloer verloren zijn, want dat hebben ze nooit gehad.

Ik ben met enige regelmaat kritisch over de prijzen die her en der in de gastronomie gevraagd worden. Er is namelijk een grens voor de consument en die lijkt nu voor velen toch wel bereikt. Dus daar zal elke horeca-ondernemer ernstig rekening mee moeten houden.

Maar van de andere kant wordt diezelfde ondernemer telkens weer bestookt met nieuwe maatregelen vanuit de regering, die alwéér veel geld gaan kosten. Voor de zoveelste keer gaan de belastingen en accijnzen omhoog op bier, op wijn en andere producten waarmee dagelijks in de horeca gewerkt wordt. Er komt geen eind aan. Het lijkt erop dat een bierbrouwer of een wijnboer door Den Haag en Brussel enkel nog beschouwd wordt als een kip waarvan oneindig geplukt kan worden. Er is geen enkele waardering meer voor het vakmanschap dat hier in decennia, zo niet eeuwen is opgebouwd. Ook niet voor de kwaliteitsproducten die door deze mensen gemaakt worden.

Het verschil met andere landen wordt steeds groter. In landen als Duitsland, Frankrijk, Spanje en Italië word je nog gewaardeerd als je mooie wijnen en ambachtelijke producten maakt. Maar in onze regio wordt vooral gekeken of je niet nóg meer kunt afdragen aan de overheid. En tegelijkertijd worden vooral dure campagnes opgezet om mensen aan te sporen om überhaupt geen van die producten meer te kopen. Liever geen alcohol meer, geen vlees, geen vis, enkel gefermenteerde witlof en aanverwanten.

De lonen in de horeca zijn de laatste jaren fors gestegen. Op zich heel positief voor de mensen die er werken, er moest in die richting ook wel iets gebeuren. Maar met alles erbij zoals de enorme kosten, alle lokale belastingen en andere heffingen, plus de steeds extremere regelgeving, wordt het een ondernemer bijna onmogelijk gemaakt om er nog iets van te brouwen. En dan in een sector die als een van de grootste banenmotoren van het land geldt.

Niet iedereen in de politiek is blind. Vanuit de Provincie Limburg bijvoorbeeld wordt de wijnbouw juist gestimuleerd. Want dat is ook goed voor het toerisme en het imago van het goede leven.

Maar dat is voorlopig roeien tegen de stroom in, want de politieke broeders en zusters in Den Haag en Brussel komen nooit bij die wijnboeren en bierbrouwers. Die blijven in hun vergaderlokalen en achter hun laptops peinzen over de vraag hoeveel er nog meer geplukt kan worden van de vakmensen in het veld. Dat is dramatisch voor al die mensen die elke dag hard werken in die sector. En uiteindelijk ook voor de consumenten, wij dus, die het gelag betalen.