Meteen gestraft voor te veel diners achter elkaar
Degenen die toch al vonden dat ik vooral een hobby uitvoer in plaats van echt te werken, zouden in hun idee helemaal bevestigd worden, als ze een deel van mijn programma van afgelopen week zouden vernemen, wat ik bij deze doe.
Dinsdagavond een smaakvol diner met goede wijn in het restaurant La Rigue van het 5-sterrenhotel La Réserve in Knokke, woensdagavond voor een proefverhaal een 7-gangen menu bij Guido Braeken in het restaurant Create op het domein van Van Oys Maastricht Retreat in Oost-Maarland. Met zeker ook kwalitatieve wijnen. En een dag later als proefkonijn fungerend voor een 5-gangendiner in het andere restaurant van Van Oys, namelijk ‘Maes, cuisine du terroir’ met alweer heel prettige wijnen.
In La Rigue beperkte ik me tot enkele klassieke gerechten zoals asperges op Vlaamse wijze en zachtgegaard piepkuiken. Bij Create was het een fabelachtige beleving met de ene smaak nog intenser dan de andere. En bij Maes, met Pascal Jalhay aan het fornuis, ging ik terug naar de oorspronkelijke Franse keuken, met de nadruk op het regionale product.
Het ontbijt heb ik op vrijdagmorgen tegen mijn gewoonte in maar overgeslagen en ook ’s avonds hield ik het heel sober. Want drie keer achter elkaar is voor mij wat veel van het goede, hoewel we moeten beseffen dat menige Michelin-inspecteur gemiddeld zo’n 8 etentjes per week heeft.
Drie toprestaurants achter elkaar met daarna een kleine verrassing van de overheid
Met Pinksteren hou ik het relatief rustig met vooral cultureel muzikaal tanken in het theater. En intussen gun ik de criticasters een pleziertje. Op de vrijdagmiddag ging ik nog héél kort even langs bij Van Oys omdat toen de officieuze opening was. Even een filmpje, verder niks. Leden van de schutterij stonden op de oprit, dus ik wilde hoffelijk blijven en zette mijn auto naast een werkbusje buiten het domein op een stukje gras, waar ik niemand tot overlast was.
Daar dacht de plaatselijke ambtenaar van de handhaving toch anders over, want prompt vond ik een ‘aankondiging van beschikking’ onder m’n ruitenwisser. Ik ontvang nog een bericht van het Centraal Justicieel Incassobureau. Nou, dan weet je het wel. Op de dag dat de eerste gasten op deze fraaie locatie werden ontvangen, meldde zich gelijk ook de handhaving om streng toe te zien en te kijken of de overheid er nog wat bij kon verdienen.
Want dat is het model tegenwoordig. Zelfs justitie in Nederland heeft kenbaar gemaakt dat de tarieven van de verkeersboetes eigenlijk buitensporig hoog zijn. De minister heeft dat inmiddels ook erkend, maar zijn antwoord luidde: ‘U hebt gelijk, maar we kunnen het geld niet missen’. Dus eindelijk de waarheid sprekend, de verkeersboetes zijn niet om het verkeer veiliger te maken, maar om de kas van de overheid te spekken.
Enfin, intussen heb ik ook begrepen dat sinds 2019 het aantal ambtenaren van de rijksoverheid met 50 procent is gestegen naar 157.000 fte, ondanks alle politieke beloftes dat het juist de bedoeling was om het ambtenarenapparaat te laten krimpen.
Nee, ik pleit niet voor Musk met de motorzaag, die heeft zich nu trouwens ook in de eigen voet gezaagd. Maar een kleine snoeischaar zou ik toch aanbevelen. Bij Van Oys wachten ze, net als op zoveel andere locaties in het land, op een fatsoenlijke stroomvoorziening door de overheid. Die kan nog jaren op zich laten wachten. Want die overheid (politici en ambtenaren) hebben op dat vlak zitten slapen. Met het uitschrijven van boetes zijn ze veel sneller. Kennelijk een kwestie van prioriteiten.
