Hoe te overleven op de Route du Soleil ?
Het is zowat de mooiste naam die je kunt bedenken voor een (auto)weg. Route du Soleil oftewel de Weg naar de Zon. Van Noord naar Zuid-Frankrijk, hoewel de Belgen de E25 in de Ardennen ook al zo noemen. Wat wil je nog meer? Ik ken maar weinig mensen die de pragmatische aantrekkingskracht van deze route hebben kunnen weerstaan, de meesten onder ons zullen ‘ervaringsdeskundigen’ zijn.
Nu is het in deze tijd van snikhete zomers nog maar de vraag of een weg naar de zon het meest begeerlijke is dat je je kunt bedenken. Immers, we hebben in eigen contreien intussen meer zon en bijbehorende temperaturen dan ons lief is. Dus dat argument om uitgerekend deze route te nemen, begint aan kracht af te nemen. Komt bij dat de grote natuurbranden door de enorme droogte ook niet bijdragen tot de feestpret.
Niettemin, ook nu heb ik het befaamde traject heen en terug weer afgelegd. Misschien tegen beter weten in. De beschikbaarheid van een degelijke auto is tegenwoordig ongetwijfeld een voordeel. Ik herinner me nog de tijden dat ik in een oude Peugeot 404 die kant op tuffelde. Handversnelling, fijne zitting, mooie koplampen. Maar geen goede koppakking bijvoorbeeld, waardoor er onderweg meermaals olie moest worden bijgevuld. Een goed koelsysteem was in die tijd ook geen vanzelfsprekendheid, met het gevaar dat je ergens langs de kant stond met een dampende motorkap.
Stormloop op de toiletten, de enorme troep die mensen gewoon overal op de grond smijten, het gedrang bij de kassa’s.
Destijds waren een aantal stukken op de hele route ook nog gewone rijksweg, dus geen autobaan. Zoals bij Houffalize in de Ardennen en tussen Nancy en Dijon. Dat schoot niet zo erg op. De tolpoortjes op de Franse snelwegen waren nog extra een heftige barrière, want daar moest je nog contant afrekenen, hetgeen voor lange wachtrijen zorgde. Nu rij je met zo’n handig kastje tegen de voorruit geplakt gemakkelijk door die T-poortjes. Veel vooruitgang dus.
Maar toch is het afzien, misschien wel meer dan voorheen. Want het lijkt wel of iedereen die kant op moet. Naar Zuid-Frankrijk of naar Spanje. Dus is een studie vooraf noodzakelijk om uit te pluizen wanneer je de minste kans hebt om in files terecht te komen. Een hele uitdaging en dan nog doemen er verrassingen op, zoals deze keer in Metz, waar het vanwege wegwerkzaamheden niet opschoot.
Niettemin, dat valt allemaal te overleven. Een grotere uitdaging is het maken van een stop, die nu eenmaal op sommige momenten nodig is vanwege brandstof / elektriciteit en sanitaire redenen. Bij die tankstations en bijbehorende parkings probeer ik zo snel mogelijk te werk te gaan, want zeker in het zomerseizoen is het op die plekken altijd een chaos. De romantische reiziger komt er hier bekaaid van af en moet zich aanpassen aan een soort van overlevingsstrategie. De stormloop op de toiletten, de enorme troep die mensen gewoon overal op de grond smijten, het gedrang bij de kassa’s, het draagt niet bij tot de zo gewenste voorpret van een mooie vakantie.
Je kunt wél proberen om de juiste keuzes te maken, zoals bij de benzinepompen en oplaadpunten. Zo wist ik op de terugweg op tijd enkele Nederlandse auto’s met caravan te mijden, want als je daar achter gaat staan, kun je beter een goed boek gaan lezen. Zo zag ik een hele familie met kleine kinderen trots bij pakweg pomp 7 staan. Pa, in korte broek en T-shirt, ging eens uitgebreid naar de bijbehorende winkel voor koffie en andere noden. Daarna volgde om de beurt de rest van de familie. Tussentijds werd nog een luier verwisseld en er waren ook nog knuffelmomenten. Ze namen alle tijd, ze waren duidelijk toe aan een rustmoment. Maar zodoende hielden ze dus al een eeuwigheid die plek voor de pomp bezet, waardoor de achterliggers zuchtend zaten te wachten. Pa besloot na pakweg een kwartier om toch maar eens de benzineslurf in zijn bak te hangen. Andere automobilisten – ook landgenoten – wezen hem er enigszins gepikeerd op dat die plek niet bedoeld was als parkeerterrein, maar puur om brandstof te laden. Daar had hij geen boodschap aan. Een jaar lang hard gewerkt, nu was de Route du Soleil van hem. Dat dus.
