Wolfs per doodskist uit Flikken Maastricht?
In Maastricht loop je wel vaker tegen een buitenopname van de TV-serie Flikken Maastricht op, dan wacht je even totdat ze klaar zijn of je maakt een kleine omweg. Maar deze keer trok het extra mijn aandacht. Bij de Poort Waerachtig zag ik aan beide zijden van de weg een aantal politie-agenten op een rij staan, en rechts een cameracrew.
Ze waren nog niet helemaal klaar, dus ik kon nog even de historische poort onderdoor lopen richting Villapark, waar ik moest zijn. Aan de andere kant van de poort was er ook verhoogde politie-activiteit met auto’s en motoren. En, dat was het verrassende, een heuse zwarte lijkwagen.
Lijkwagen langs een erehaag van politiemensen
In de afleveringen die ik in die jaren van deze politieserie heb gezien, heb ik niet vaak een lijkwagen gezien. Maar zeker niet dat een aantal politiemensen als erehaag langs de weg staat.
Dan ga je onbewust wat zaken op een rijtje zetten. Een erehaag, een lijkwagen, het nieuwe seizoen, én een noodzakelijk script om hoofdrolspeler Victor Reinier uit de serie te schrijven. Want die moest vertrekken wegens onwenselijk gedrag op de set.
Tja, dat vereist wat van de regisseur en de scenarist. Hoe schrijven we ‘m de serie uit, na 19 jaar beeldbepalend te zijn geweest? In de laatste aflevering van het afgelopen seizoen bleek ie ineens een zoon te hebben, maar toen was nog niet bekend dat hij zelf zou ‘sneuvelen’. Ongetwijfeld had de producent met die zoon in relatie tot de vader nog allerlei plannen voor het nieuwe, 20e seizoen. Maar nu zitten we ineens met een zoon zonder vader.
Het grote verschil tussen een speelfilm en een tv-serie is dat de hoofdrolspelers van een serie telkens terugkeren, normaal gezien iedere week. Bij een speelfilm heb je één verhaal en aan het einde is dat rond, klaar.
Om Reinier zelf zijn afscheid te laten spelen, was geen optie, want hij is niet meer welkom op de set. Je kunt niet net doen alsof hij gewoon vergeten is, na 19 jaar beeldbepalend te zijn geweest. Dan zijn de opties die overblijven beperkt. Ofwel een mysterieuze verdwijning die je dan moet toelichten. Of gewoon dood, in een politieserie niet eens zo raar, want het is een beroep met een reëel risico.
Ik kan me vergissen, het zou kunnen zijn dat een van de andere, minder bekende acteurs op die manier uit de serie verdwijnt. Maar ik acht de kans toch reëel dat Reinier in de rol van rechercheur Wolfs per doodskist uit Flikken Maastricht is geschreven, dat hij door een of andere oorzaak het loodje heeft gelegd. Als gevolg van een vuurgevecht is lastig, want dat kun je zonder hem niet draaien. Het kan gaan om een ‘ongeluk’ of een vreemde ziekte, waarvan je ook niets kunt laten zien. Moeilijk, om dat geloofwaardig te krijgen. Hoe dan ook, de ‘collega’s’ – wellicht figuranten – in het blauw met fluoriscerend hesje, stonden er in de erehaag treurig bij te kijken.
Dat is sowieso het gevaar bij het maken van tv-series. Dat je erg afhankelijk wordt van de hoofdrolspelers, jaar in jaar uit. En het script wordt vaak zó geschreven – zeker bij de romantische series – dat je de volgende keer wéér moet kijken, anders kun je het niet meer volgen. Dan krijg je een soort van serieverslaving. Dit alles ten gunste van de kijkcijfers. Reden waarom ik doorgaans juist wél afhaak, omdat ik ook nog andere dingen te doen heb. Zoals naar de film gaan, dan weet ik aan het einde wél hoe de vork in de steel zit.
