Hopelijk minder zure gezichten in 2026
Nederland en België behoren tot de meest welvarende landen ter wereld, maar als je naar de mensen op straat, in de winkels en horecazaken kijkt, dan lijkt het soms wel alsof we helemaal onderaan de ranglijst van gelukkigste landen staan. Veel zure en ontevreden gezichten.
En als het kan schoppend tegen van alles en nog wat. Ik kan me niet voorstellen dat in veel landen met oud en nieuw, politie-agenten, brandweerlieden en ambulance-personeel worden aangevallen. En dat er urenlang bommentapijten worden gelegd onder het mom van ‘feestelijk vuurwerk’. Maar hier wel. Zelfs in mijn eigen rustige straat leek het qua kabaal alsof we in Oekraïne waren beland. Het normbesef is kennelijk vervlogen, rekening houden met een ander is er niet meer bij. En toch zijn we nog altijd ontevreden en boos. Op wie? Dat weten we ook niet.
Heb je eindelijk een stad die enigszins bruist en aantrekkelijk is voor bezoekers van buitenaf, is het ook weer niet goed.
Het glas is voor menigeen kennelijk half leeg in plaats van half vol. Ik zag op de sociale media de klagende Maastrichtenaren die vonden dat het in het centrum veel te druk was in de kerstperiode. De ‘mensen van buiten’, die ook nog meerdere talen spraken, moesten maar wegblijven, dan konden zij als echte Sjengen tenminste weer normaal doorrijden. Nou, in menige andere stad in Limburg zouden ze blij zijn als de bezoekers niét zouden doorrijden, maar zouden stoppen om de winkels en horecazaken te bezoeken, die nu liggen te verpieteren. Heb je eindelijk een stad die enigszins bruist en aantrekkelijk is voor bezoekers van buitenaf, is het ook weer niet goed.
Zelfs bij het overlijden van het icoon Brigitte Bardot werd er gezeverd, op televisie en in kranten. Sommige onvermijdelijke ‘deskundigen’ wisten te melden dat BB in hun ogen niet zo feministisch was, want ze zou haar lichaam tentoon hebben gespreid aan de ogen van wellustige mannen. Nou en? Ze wekte niet de indruk daar enige moeite mee te hebben. En dat ze zich zorgen maakte over islamitische uitwassen in Frankrijk. Dat zou racistisch zijn. Tja, maar na al die islamitische aanslagen in Parijs, Nice en zoveel andere Franse steden, zou je kunnen denken dat ze er ook weer niet helemáál naast zat.
Hoopvol was het nieuwjaarsconcert in Wenen. Dirigent Yannick Nézet-Séguin zorgde voor veel verrassing en opwinding in het klassieke decor van de Musikverein, tot grote vreugde van het publiek én de orkestleden, inclusief ‘onze’ weer excellerende harpiste Anneleen Lenaerts.
Vrede begint met aardig doen tegen de onze medemensen, zo was de boodschap van deze bevlogen dirigent. Dat lijkt eenvoudig, maar is blijkbaar toch een enorme opgave. Niet alleen in alle oorlogsgebieden in de wereld, maar ook gewoon bij ons op straat.
Opvallend vond ik nog het nieuws aan het einde van 2025, dat de Deense posterijen de brievenbussen hebben weggehaald. Ze zijn gestopt met het bezorgen van brieven vanwege de oprukkende digitalisering. Ik snap het, maar toch vond ik het jammer. We zouden elkaar eens af en toe een mooie brief moeten sturen, vol met waardering, met gevoelens, met liefde. In plaats van zomaar wat snelle app-berichten. Maar ja, dan moet zo’n brief wel nog bezorgd worden! Anders moet ik maar een postduif in dienst nemen, of me behelpen met een fles die ik, met brief, de Maas af laat drijven.
