Recht op privacy doorgeschoten
Dagelijks knipper ik met de ogen als bepaalde nieuwsberichten langskomen. Deze week onder meer bij het bericht ‘Privacyregels dwarsbomen fraudecontrole door provincie’.
Wat blijkt, de provincie Limburg (en ook andere provincie) mag een bedrijf waarmee wordt samengewerkt, niet controleren of er mogelijk sprake is van witwaspraktijken, fraude of zelfs terrorisme. Dus ook niet als de provincie onraad bespeurt. Dat komt omdat de provincie als zodanig geen financiële instelling is en dan mag dat niet volgens de wet op de privacy. Gedeputeerde Stephan Satijn moest tot zijn spijt verzuchten dat dit nu eenmaal de regels zijn, ook al is hij er zelf niet blij mee. Hij gaat nog kijken of er toch nog bepaalde routes zijn om te kijken of een bepaald bedrijf wel of niet deugt, en ziet nog wel bepaalde mogelijkheden.
Hoe dan ook, het is voor de zoveelste keer dan ik denk dat die hele privacy-wetgeving is doorgeschoten. Het is fijn dat je als burger een bepaalde privacy hebt. Niet iedereen hoeft inzage te hebben in je doen en laten. Maar zoals zo vaak zijn we in Nederland en wellicht in heel Europa weer helemaal doorgeschoten, waardoor we het onszelf als maatschappij onnodig lastig maken.
Want door die privacy-wetgeving is het bijvoorbeeld veel lastiger om criminelen achter de tralies te krijgen. Rechercheurs raken er gefrustreerd door, in de rechtbank is bewijsvoering vaak onhaalbaar vanwege die privacy-wetgeving. En bij ernstige misdaad lees je in de krant vaak dat vanwege de privacy niets over de dader mag worden vermeld, terwijl het slachtoffer meestal wel met naam en al in het nieuws komt, in gewonde of zelfs overleden toestand.
De criminelen en hun gewiekste advocaten weten dat ook en maken daar dankbaar misbruik van.
Heel veel informatie van overheidsdiensten mag niet aan elkaar doorgespeeld worden, zodat de politie met heel beperkte middelen de misdaad moet bestrijden. De criminelen en hun gewiekste advocaten weten dat ook en maken daar dankbaar misbruik van. Ook het zoeken naar fraudeurs van bijvoorbeeld uitkeringen wordt erg bemoeilijkt onder het mom van ‘privacy’. Veel misstanden zijn eigenlijk wel bekend, maar niet bewijsbaar, vanwege die wet op de privacy.
Als je niks te verbergen hebt, dan heb je minder behoefte om die privacyregels erbij te slepen.
In Europa staat de vrijheid van het individu gelukkig voorop, dat is de meeste andere werelddelen niet echt het geval. Aan dat principe moeten we vooral blijven vasthouden. Maar nu we ook hierin doorgeslagen zijn, zorgt dat voor heel wat problemen. Onder meer door dit soort starre regelgeving verlopen allerlei processen bij ons heel stroperig, waardoor er op heel wat terreinen maar weinig vooruitgang geboekt wordt, of niet kan worden ingegrepen.
In autocratisch geregeerde landen zoals China, Rusland en zo langzamerhand ook de Verenigde Staten, hebben ze lak aan privacy van het individu, het gaat daar om de belangen van de gemeenschap. Althans officieel, in de praktijk gaat het doorgaans om de belangen van de machthebbers. Maar daardoor kunnen ze heel snel bepaalde maatregelen doorvoeren. Dat is de andere kant van de medaille die we niet willen. Maar een wat meer pragmatische en realistische omgang met de werkelijkheid zou ons wel vooruit helpen. Politiek gezien heeft Europa steeds minder invloed in de wereld en op militair vlak stellen we weinig voor. Dat is geen gunstige positie richting toekomst. Wat minder regelgeving, snellere procesvorming en minder gepolder zou ons allemaal een heel stuk vooruithelpen.
