Met Rianne Letschert een joker voor Limburg in Den Haag?
Van Amsterdam naar Maastricht, of van Den Haag naar Heerlen, is een héél stuk verder dan andersom. Dat is een veronderstelling die ik telkens opnieuw herken in de contacten met mensen uit de Randstad. Limburg vinden ze heel leuk, Maastricht zelfs buitengewoon gezellig buitenland, maar het is wel ver. De term ‘buitenland’ klinkt exotisch ver.
Die mentale afstand is onpraktisch als het gaat om politieke invloed. In het verleden had Limburg nog aardig wat afgevaardigden in het parlement, van de KVP tot de PvdA. Dat aantal is nu nog maar miniem, nog los van de persoonlijke kwaliteiten die bij sommigen lijkt te ontbreken. De meeste parlementariërs komen tegenwoordig uit de Randstad, de tienduizenden ambtenaren op de ministeries sowieso.
Nee, we hoeven geen calimero-gevoel uit te stralen, maar de realiteit is dat de stem van de regio’s maar flauwtjes doorklinkt in Den Haag. Ze hebben vaak geen idee. Niet alleen bij de regering en de Tweede en Eerste Kamer, maar ook bij de instituties, belangbehartigers en grote bedrijven.
Neem het rapport dat oud ASML-topman Peter Wennink presenteerde, waarin hij oproept tot onmiddellijke actie om de economie aan te jagen. Honderd procent mee eens. Alleen, het rapport lijkt op te houden bij Eindhoven. Over bijvoorbeeld het toch belangrijke project rond de Einstein Telescope die in Zuid-Limburg en de grensregio zou moeten komen, lees je nauwelijks wat.
Ik begrijp zelfs dat dit bij de grote werkgeversorganisatie VNO-NCW niet echt een thema is, en ook niet bij CEO’s en bestuurders van grote bedrijven en banken. Ondanks alle inspanningen vanuit onder meer het provinciebestuur. Verontrustend.
Máár, daar hebben we Rianne Letschert als kersverse informateur. Typisch dat je in de landelijke kranten van de week verhalen kreeg onder de noemer ‘Wie is zij?’. Nou, als ze genoeg hadden opgelet de afgelopen jaren, dan waren ze er al lang achter gekomen dat zij niet alleen als rector-magnificus en daarna als bestuursvoorzitter van de Universiteit Maastricht een voortvarende rol heeft gespeeld (en nog altijd), maar dat ze bijvoorbeeld als voorzitter van het Nationale Groeifonds kordaat te werk is gegaan.
En nee, ze komt niet van het inner circle-clubje in Den Haag. Jarenlang is Limburg verweten dat het teveel ons-kent-ons is. Nou, in de Hofstad voeren ze dat spel veel meer in de praktijk op.
Rianne Letschert is, zover ik haar ken, kundig in procesvorming. En vooral, ze is enerzijds nuchter analytisch, maar anderzijds heeft ze ook oog voor menselijke tact. Dat is niet iedereen gegeven.
Zij zit daar nu natuurlijk niet voor een regionale taak maar voor het landsbelang. Niettemin, zij weet wél dat onder Eindhoven nog een hele provincie ligt en dat hier een megagroot project als de Einstein Telescope op de rol staat. Ik kan me niet voorstellen dat zij, mocht ze als een soort Houdini de Gordiaanse politieke knopen weten te ontwarren, Einstein vergeet in het regeerakkoord te stoppen als een van de economische speerpunten. Met die gedachte ontwaart zich toch iets van optimisme bij mij.
Bovendien, Rianne Letschert weet als geen ander dat de A2 zuidwaarts niet verder is dan noordwaarts.
