Inspirerende gedichten met harp en piano
Terwijl de commentaren op het nieuwe regeerakkoord in Nederland alle kanten opgaan en iedereen het weer beter weet, hou ik me dit weekend bezig met het uitschrijven van een interviews en reportages die ik in de afgelopen dagen heb opgetekend. En die bedoeld zijn voor onze publicaties die te maken hebben met de komende kunstbeurs TEFAF Maastricht die in maart wordt gehouden.
Dat pure schoonheid in woord en beeld een levensdoel op zich kunnen zijn, heb ik deze week weer gemerkt toen ik op het podium stond in het cultureel centrum in Peer. Voor degenen die dit in de aardrijkskundeles gemist hebben, dat ligt zo’n beetje tussen Hasselt en Eindhoven in Belgisch Limburg. Ogenschijnlijk een stil groot dorp of klein stadje te midden van uitgestrekte weilanden en akkers, maar het is er niet altijd stil, want hier ligt ook de luchtmachtbasis Kleine Brogel, vanaf waar regelmatig straaljagers opstijgen en waar de enige Amerikaanse kernwapens in België zijn opgeslagen. Laten we hopen dat ze daar ongebruikt blijven liggen.
Mijn rol op dat podium was niet die van zanger of toneelspeler, beide kwaliteiten heb ik niet in huis. Ik was er gevraagd als moderator van een avond vol poëzie en muziek. Niet zomaar iets ‘leuks’, maar prachtige sonnetten van Rik Lenaerts wiens eerste bundel twee jaar geleden verscheen. Zijn creativiteit en bevlogenheid heeft hij kennelijk doorgegeven aan zijn kinderen, want dochter Anneleen en zoon Wouter begeleidden de avond met prachtig spel op harp en piano. Anneleen zult u, bewust of onbewust, waarschijnlijk wel al kennen van het grote nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker, dat wereldwijd op televisie wordt uitgezonden. Zij bespeelt alle grote internationale podia, maar was voor deze gelegenheid terug in haar hometown, waar ze via de harmonie van Peer ontdekt werd en uiteindelijk naar de absolute top is gekatapulteerd.
In een wereld die steeds meer op de kop lijkt te staan, is het mooi om regelmatig terug naar de essentie te gaan
En nu in een intieme, doch goed gevulde zaal, waar mensen meer dan een uur vol aandacht luisterden naar prachtige gedichten met een diepere filosofie en moraal, geïnspireerd door de natuur. Je kon tijdens de voordracht een speld horen vallen. Sommige sonnetten hebben we samen ontleed, om zo het publiek er nog beter bij te betrekken. En dan afgewisseld met adembenemende muziek, zonder versterking, zonder ‘boem boem’. Heel subtiel, en juist daarom oh zo mooi.
In een wereld die steeds meer op de kop lijkt te staan, is het mooi om regelmatig terug naar de essentie te gaan, met de natuur als basis, en daaruit voortvloeiende vormen van kunst. Zoals straks ook op TEFAF in de vorm van schilderkunst en ambacht. Ook daar is er een vorm van stilte die ik als betoverend en inspirerend ervaar. Voor echt genot is er geen kabaal nodig, zo bleek dus ook op het podium in Peer, met dichtkunst, harp en piano. En die avond zonder het geluid van overvliegende straaljagers.
