In de ijssauna of de open haard met Koning Winter?
De charmes van Koning Winter beginnen me steeds meer te ontgaan. Terwijl ik mijn gedachten hierover uit het toetsenbord haal, zit ik op een dieet van veel warme thee met honing, zelf getrokken kippenbouillon, vers gesneden knoflook en kurkuma als broodbeleg, plus dagelijks een warm bad en een saunagang. M’n outfit beperkt zich momenteel tot dikke truien en bodywarmers. Dat alles om de talloze bacillen die ik wellicht heb opgelopen bij de recente nieuwjaarsrecepties, te bestrijden. De jaarlijkse griepspuit helpt daar ook voor een stuk bij. Niet uit angst om ziek te worden, maar ik heb er een hekel aan als ik de voorgenomen ambities, producties en afspraken, niet kan uitvoeren.
Mijn stem lijkt op die van iemand die net vijf dagen carnaval achter de rug heeft, terwijl dat feest pas voor februari bij menigeen op de kalender staat. Nee, dat koninklijke kan ik niet afzien aan de winter. Al vormen de besneeuwde landschappen zeker een mooi plaatje. Maar voor de rest is het een hoop gedoe. Ook voor de overheid. Die liet onlangs weliswaar een folder in de bus duwen hoe we een overlevingspakket moeten samenstellen, voor het geval bijvoorbeeld de stroomvoorziening (door toedoen van de Russen) komt uit te vallen. Voldoende eten in huis, een zaklamp, dikke truien, dat soort werk.
Een goede voorbereiding op lastige omstandigheden kan geen kwaad, dat is zeker zo. Maar laat nou net de overheid zelf helemaal niet voorbereid te zijn op bepaalde situaties zoals een paar dagen sneeuw. Een totale chaos op de weg en op het spoor, zo zagen we deze week. En bovenal, een nationale luchthaven waar ze blijkbaar vergeten waren om voldoende antivries in te kopen. Met als gevolg duizenden passagiers die op de grond moesten slapen. Ze kregen wél van de luchthaven 15 euro per persoon per dag om zich te kunnen redden. Jawel, 15 euro. Nou, daar krijg je op Schiphol hooguit één kop koffie en een klefferig broodje voor. Daar kom je de dag dus niet mee door.
De verantwoordelijkheden waren de eerste dagen niet zichtbaar. Misschien nog op wintersport of ergens onder een palmboom vertoevend. Ze vliegen immers voordelig. De communicatie liep te wensen over, dat moesten ze wel toegeven. Dat is in Nederland vaak zo, omdat nogal wat communicatiemensen doorgaans ‘in overleg’ zijn, en dus niet beschikbaar om te communiceren.
Maar, misschien zijn we ook wel te verwend. Meestal duwen we op een knop en alles werkt. Als dat dan niet het geval is, dan is er paniek. Deze week viel de centrale verwarming uit op kantoor. Dat zul je net hebben. De monteur was er snel, maar alles bij elkaar duurde het een halve dag voordat het weer warm werd. Vervelend. Maar heel vroeger thuis hadden we geen centrale verwarming. Alleen een kolenkachel, die pas in de loop van de ochtend een beetje op gang kwam. Dus een kamertemperatuur bij het opstaan kon je wel vergeten. Op de enkelvoudige ramen in de slaapkamer stond het ijs. En bij gebrek aan donsdekens moest een warme kruik de povere warmte van die paar stoffen dekens aanvullen. Achteraf gezien was dat winters kamperen. Het heeft niet tot trauma’s geleid.
We zijn minder gewend, dat zou je ook kunnen stellen. Op heel wat plekken in de wereld zitten ze in de kou vanwege menselijk toedoen. In Oekraïne vanwege die idiote Russen. In Berlijn vanwege een gesjeesde linkse actiegroep.
Dan toch maar onder een palmboom? Op zich wel, tenzij die in pakweg Venezuela, Cuba of Soedan staat, daar is het niet pluis.
Ik blijf voorlopig maar even in de buurt en steek de open haard aan. Hoewel die door de overheid ook weer ontraden wordt. In ieder geval heb ik tijdig gezorgd voor nog wat houtblokken. En voor antivries, maar die is dan weer niet voor de open haard. Een goede vriendin zweert bij de zogeheten ijssauna, waar je een minuut of drie in gaat staan bij een temperatuur van – 120 tot – 180. Goed voor de weerbaarheid, zegt ze. Ik wil haar graag geloven, maar stel dat het deurslot hapert en het geen 3 maar 30 minuten worden? Dan kunnen ze me er als een ijsklontje uithalen. Nee, voorlopig kruip ik dicht tegen de open haard totdat die koning te paard vertrokken is.
