Het moraliserende vingertje van burgemeesters
De meesten van ons maken zich zorgen over wat er allemaal in de wereld gebeurt en in die zin is het niet zo vreemd dat ook een aantal burgemeesters in nieuwjaarstoespraken en bij andere gelegenheden daarop inhaakten. Menige burgervader, zoals Alain Krijnen van Eijsden-Margraten, wees op het belang van een noodpakket voor 72 uur, voor als bijvoorbeeld thuis de elektriciteit uitvalt, al dan niet door toedoen van de Russen.
Ok, dank voor de waarschuwing. Enkele burgemeesters begaven zich in het kader van hun bezorgdheid op het terrein van de buitenlandse politiek. Femke Halsema waarschuwde Donald Trump voor de laatste keer dat hij moet ophouden met die strapatsen in Venezuela, Groenland en andere oorden die hij in het vizier heeft.
En ook haar collega Christine van Basten-Boddin van het iets kleinere Beek trok ‘een rode lijn’ en citeerde een verhaal uit De Correspondent, waar werd beweerd dat Trump sinds Adolf Hitler het grootste gevaar is voor de wereldvrede. Een nogal gewaagde uitspraak, want wat gedacht van de Russische en Chinese expansiedrift en de standaard-schendingen van mensenrechten in islamitische landen? Ze meldde erbij dat ze niet zeker wist of haar geluid zou doordringen tot in Washington, maar ze wilde het toch maar gezegd hebben. Welnu, het antwoord op die vraag of het Witte Huis de boodschap zou meekrijgen, zal ze zelf ook wel weten, namelijk niet.
Maar goed, ze wilde een statement afgeven, waarvan acte. Van Basten is zeker niet de minst empathische burgemeester, haar emotie valt te begrijpen, maar de vraag is of je dat als burgemeester moet doen of als privé-persoon.
Zorgen over de internationale politiek op gemeenteniveau zijn nogal selectief
Natuurlijk wekt bulldozer Trump grote verbazing en hopen we dat zijn macht bij de tussentijdse verkiezingen eind dit jaar ietsje zal afnemen. Maar tegelijkertijd was het deze week ook zo dat geen enkel land een hand uitstak toen de godsdienstwaanzinnige ayatollahs in Iran hun machinegeweren leegschoten op de hoofden van de vele arme sloebers die de moed hadden te protesteren tegen het beestachtige regime. Helaas kwam de door Trump aangekondigde hulp er niet, waarschijnlijk na enig geschuif op het internationale diplomatieke schaakbord. De Amerikaanse president was nog de enige hoop van de getergde Iraniërs die leven als slaven in een middeleeuws islamitisch land.
Ik miste in de kritiek van de burgemeesters de ellende in landen als Iran en Soedan. De zorgen waren nogal selectief. Sowieso hebben we geen demonstraties en bezettingen gezien op onze universiteiten uit solidariteit met het Iraanse volk, ook geen rode-lijndemonstraties of sitdowns in de treinstations. NGO’s als Oxfam-Novib schitteren ineens door afwezigheid, nu de bloeddorstige sponsoren van de terroristische organisatie Hamas – die de oorlog in Gaza begon – in eigen land onschuldige betogers met mitrailleurs neermaaien, ook nog in naam van Allah. Waren die bezetters nou eigenlijk vóór de Gazanen, of vooral tégen de Joden?
Het is goed om nog een moraal te hebben, maar zeker voor burgemeesters en in wezen voor ons allemaal, hebben we in eigen land ook nog wel enige uitdagingen. In de doldwaze oudejaarsnacht bleek maar weer eens dat het gezag hier zwaar onder druk staat van grote groepen losgeslagen types die doen waar ze zin in hebben en de politie uitlachen en aanvallen. Van de week kwam er ook weer nieuws naar buiten over Syrische bendes die hier actief zijn en zwaar geweld niet schuwen. Die kwamen toch voor hulp nadat ze gevlucht waren voor het oorlogsgeweld in eigen land? Ze zouden toch meehelpen om hier de maatschappij draaiende te houden? De een was tandarts, de ander loodgieter, maar toch geen bendelid?
In een televisiedocumentaire deze week bleek dat het project ‘Stek Oost’ in Amsterdam is uitgelopen op een drama. Het stadsbestuur, niet wars van enige ideologische naïviteit, had bedacht dat het goed zou zijn om studenten en statushouders bij elkaar te zetten in een speciaal woongebied. Dat zou zorgen voor een prima integratie. Welnu, het bleek dat veel vrouwelijke studenten verkracht werden door de statushouders die kennelijk toch andere normen en waarden in hun rugzak hadden meegebracht.
De bedoelingen zijn goed en de bezorgdheid in de wereld is begrijpelijk. Maar de internationale politiek hoort bij de regering – als we er straks weer eentje hebben – en binnen de eigen gemeentegrenzen lopen er waarschijnlijk ook nog aardig wat Trumpjes rond, die wat beter in de gaten gehouden mogen worden.
