Virologen in zwijgstaking
Het zal niet eenvoudig zijn voor de redacties van de Belgische televisiestations en kranten. Want de bekendste virologen van het land zijn in staking. Nee, geen hongerstaking maar een zwijgstaking. Pardon? Nou, Marc van Ranst, Erika Vlieghe, Pierre van Damme en andere collega’s geven dit weekend géén interviews meer. Normaal doen ze dat een keer of vijf per dag en is dat hun fulltime job geworden. Ik ben nu vooral benieuwd of de redacties eindelijk hun creativiteit kunnen terugvinden. Want elke dag alleen maar virologen, al een half jaar lang, dat gaat vervelen en de impact wordt ook steeds minder.
In Nederland zwijgen ze helemaal niet. Niet zozeer de virologen, als wel de zingende en schreeuwende voetbalsupporters en de aanhangers van Viruswaarheid onder leiding van de gesjeesde dansleraar Willem Engel. Die ontkennen in feite het virus en vinden – niet gehinderd door enige kennis – dat we er in ieder geval niks tegen hoeven te doen. Het wordt altijd een beetje pijnlijk als mensen zich gaan bezighouden met zaken waar ze geen verstand van hebben. Zoals influencer Famke Louise (1 miljoen volgers) die vond dat we in opstand moesten komen tegen de regering. Twee dagen erna zei ze dat ze niet goed had nagedacht.
Premier Rutte roept dan weer dat de voetbalsupporters ‘hun bek’ moeten houden. Die past zich dus aan wat betreft de steeds plattere omgangsvormen. Critici van de regering mopperen dan weer dat de communicatie niet goed is, zowel in Nederland als in België. Maar vervolgens gaat iedereen op tv en radio iets zeggen over dat virus, zonder daar veel van af te weten.
‘Ik ga niet op een voetbaltribune zitten, ook niet naar een massale bruiloft en eveneens niet naar een illegale danceparty in het bos’
Dat is een beetje onze samenleving geworden, iedereen roept maar wat. En de media, met de talkshows voorop, die houden iedereen een microfoon voor de mond. Met liefst zo extreem mogelijke uitspraken, want dat zorgt weer voor commotie en hopelijk voor meer kijk- en luistercijfers. De journalistieke basisregels zijn ver te zoeken.
De behoefte om wat ingetogener te opereren, wat meer de redelijkheid op te zoeken, ik zie het steeds minder. Natuurlijk is het virus er wel degelijk nog. Maar je kunt er ook zelf wat aan doen. Door gewoon wat afstand te houden, hier en daar een mondkapje. En bijvoorbeeld door op je gewicht te letten. Ik lees dat van de corona-patiënten die op de intensive care komen, veertig procent een fors overgewicht heeft. Tja, je moet de goden niet te veel uitdagen.
Behalve van het virus heeft ook iedereen verstand van voetbal. Ik hoorde op de radio nog een hele discussie tussen ‘deskundigen en analisten’ over de vraag waarom de nieuwe Nederlandse bondscoach niet iemand met een ‘niet-westerse achtergrond’ was geworden, maar gewoon de ‘witte’ Frank de Boer. Na een uur wauwelen was de conclusie dat er op dit moment niet echt een geschikte trainer van Surinaamse, Antilliaanse of Marokkaanse afkomst te vinden was. Blijkbaar is simpelweg de beste kennis en ervaring niet meer prioriteit.
Maar ik geloof dat zeker in het voetbal de talenten zich van zelf wel aandienen. Zowel in de Nederlandse als in de Belgische nationale ploeg zijn ‘de witten’ zelfs ondervertegenwoordigd als je dat omrekent naar de hele bevolking. Daar hoor je toch ook niemand over? Heel Nederland juichte bij de goals van Ruud Gullit en België (Vlamingen én Walen) doet nu hetzelfde als Romelu Lukaku voor de Rode Duivels scoort. Maar ja, al die programma’s moeten gevuld worden en dan blijkbaar het liefst met controversieel gebabbel. Het komt steeds vaker voor dat ik dan omschakel naar een zender met mooie muziek, om zo vrede en schoonheid tot mijn geest toe te laten.
Ik neem me dit weekend voor om eens even niks over corona te lezen of te horen. Ik ga niet op een voetbaltribune zitten, ook niet naar een massale bruiloft en eveneens niet naar een illegale danceparty in het bos. Nee, ik trek een mooie bouillon nu de herfst aan de winnende hand is, hou me vooral bezig met teksten voor de komende Chapeau, voor een extern magazine dat we een opdracht maken en voor een boek dat ik aan het schrijven ben. Op de achtergrond mooie klassieke muziek en als de duisternis invalt, een gloedvolle rode wijn die mijn gehemelte streelt. Aan mij zal het niet liggen.
