Er valt toch nog veel te lachen in de krant
Zeker, er staat dagelijks veel ellende in de krant. Van oorlogen tot bankencrisis, van ernstige ongelukken tot criminele uitwassen. Toch valt er nog aardig wat te lachen, als je een aantal teksten iets minder serieus neemt of er doorheen prikt.
Neem nou dit weekend een paginagrote advertentie van een grote bouwmarkt, onder de kop ‘Laat de natuur haar gang gaan’. Daarin wordt in wazige taal opgeroepen om het onkruid in de tuin te laten staan, want de natuur is zo mooi. Daar moeten we ons minder mee bemoeien. Niks doen levert de mooiste tuin op, ‘helemaal vanzelf’. Ik snap wel wat die marketeers bedoelen, het is het gedachtengoed van tuinschrijver Louis Leroy, die vindt dat je gewoon alles moet laten groeien. Och, er valt wat voor te zeggen, het is vooral een kwestie van smaak. Maar ik neem aan dat die bouwmarkt toch harken, schoppen en snoeischaren wil verkopen, evenals bloemzaden en compost. Met zo’n campagne gaat dat niet lukken. Vanuit het bedrijf geredeneerd zou ik deze reclamemensen meteen naar huis sturen en daar een weekje laten schoffelen.
Wat me ook opviel was hoe de media zich in allerlei bochten wringen om de grote verkiezingsoverwinning van de Boeren Burger Beweging te relativeren. Onder meer door erop te wijzen dat die geen absolute meerderheid hebben behaald. Nee, geen enkele partij. De Volkskrant zette doodleuk de leiders van Groen Links als winnaars op de voorpagina in plaats van Sweet Caroline. En de NRC kwam met een groot verhaal dat de kiezers van de BBB toch vooral oud en laagopgeleid bleken te zijn. Met andere woorden: dom en van een lagere klasse. Dus moeten we er zo min mogelijk rekening mee houden. Niet echt een democratische gedachte en dan heb ik het nog niet over de zekere mate van arrogantie, die in die andere klasse dagelijks gevoeld wordt. Maar ik vind het wel grappig als je de vertaalslag bij dergelijke artikelen kunt maken.
Zijn de BBB-stemmers dom en van een lagere klasse?
Wat dat betreft was een columnist van De Limburger deze week opvallend openhartig. Hij stelde vast dat de meeste journalisten in Nederland links zijn, omdat maatschappelijke idealen hun drijfveer zijn. Dat is niks nieuws, maar dat een journalist in een dergelijke krant, die al decennia naar links helt, dat opschrijft, vind ik wel dapper. Steeds vaker lees je over ‘de kloof’ tussen de overheid en de bevolking, zeker buiten de Randstad. Misschien komt dat mede doordat de meeste journalisten ver afstaan van hun lezers.
Voor mij hoeven ze overigens ook niet rechts te zijn, daar zit ik ook niet op te wachten. Nee, gewoon neutraal en objectief informerend, dat is eigenlijk waar het vak voor bedoeld is. Dan acht ik me mans genoeg om zelf een mening te vormen. Maar die kans geven de media je tegenwoordig nog maar zelden, ze vinden er vooral zelf wat van en willen je die mening opdringen.
En dan hadden we nog de benoeming van Wim Hillenaar tot nieuwe burgemeester van Maastricht. Een grote verrassing, nagenoeg niemand had ooit van de man gehoord. Dan krijg je weer van die algemene eigenschappen als ‘een mensenmens, een verbinder’. Daar kan ik nooit veel mee. Máár, wat ik wel positief en onderscheidend vind, is het feit dat hij een talenknobbel heeft en naast Engels ook prima Duits en Frans spreekt. Nou, daar heb je dus écht wat aan, als je een stad vertegenwoordigt die zich het centrum van de Euregio noemt. Dan verstaan ze ‘m tenminste in Luik en Aken, een groot gewin. Plus schijnt hij iets weg te hebben van wijlen Philip Houben, wellicht de beste burgemeester van de stad na de oorlog. Dus, vooralsnog zijn we optimistisch.
Ik kwam ook nog een verhaal in een krant tegen van marketeers die bezig waren van een al bekend persoon ‘een merk’ te maken, dat ze wilden gaan ‘herpositioneren’. Dan begin ik al een beetje kippenvel te krijgen. Een ‘mens’ vind ik veel prettiger dan ‘een merk’. Voor mijn part een mensenmens.
