Ambtelijk Maastricht went nooit helemaal aan familie Rieu
De viering 50 jaar Universiteit Maastricht in de Sint Servaas Basiliek was groots en meeslepend. André Rieu was uitgenodigd om de bijeenkomst muzikaal op te luisteren, en dan weet je dat de hele kerk wordt omgetoverd in een mooi verlichte concertzaal, waarin alle muzikale registers worden opengetrokken.
Het toch niet geringe koor van de basiliek was bijna te klein om het hele Johan Strauss Orkest en de Mestreechter Staar erop te krijgen. Zó dicht hebben de muzikanten en zangers nog niet eerder op elkaar gestaan, maar voor het plaatje pakte dat heel goed uit.
Het was André Rieu er veel aan gelegen om deze bijzondere viering te mogen opluisteren, want het is ook een beetje zijn kerk, waar hij als jonge koorzanger de nodige zondagen mee gezongen heeft. Hij vertelde me ooit dat daar de inspiratie begon om muziek in een theatrale vorm te maken voor een groot publiek. En zie, decennia later stond hij daar weer, mét zijn droom die hij al heel lang waarmaakt.
Hij straalde zichtbaar, evenals als UM-bestuursvoorzitter Rianne Letschert, rector magnificus Pamela Habibovic, burgemeester Wim Hillenaar, gouverneur Emile Roemer en niet te vergeten koning Willem-Alexander.
Dat is toch uniek dat er bij een Dies Natalis-viering zo grandioos wordt uitgepakt. Zul je niet gauw meemaken bij en andere universiteit in het land. En goed dat de stad voor de zoveelste keer dankbaar gebruikmaakt van de liefde die Rieu voor zijn geboorteplaats voelt. En ja, daar hoort dan ook bij dat er een aantal veelal praktische wensen van hem worden ingevuld, ook bij zijn Vrijthof-concerten. Dat vergt enige souplesse van een stadsbestuur en ik herinner me dat de ambtenarij niet vrolijk werd toen burgemeester Gerd Leers destijds aankondigde dat hij ‘open air-concerten’ van Rieu op het Vrijthof mogelijk wilde maken. Het bekende ‘ja, maar’ klonk uit vele kamertjes op het stadskantoor, want hun eerste zorg was of dat wel combineerde met de oneindige reeks aan regels die gelden en overigens vaak door lokale en landelijke politici bedacht worden. Er ging nog veel water door de Maas alvorens Leers iedere betrokken ambtenaar uit z’n hardleerse positie wist te halen.
Wel een feestelijk concert voor de koning, maar geen koninklijke hotelstrik
André Rieu mag Maastricht dan weliswaar wereldwijd op de kaart zetten en daarmee een marketingwaarde geven die omgerekend het veelvoudige is van het hele budget van de instelling Maastricht Marketing, het wil natuurlijk niet zeggen dat hij als ongekroonde koning van de stad álles kan doen. Dat begrijpt hij zelf ook wel, wetende dat er nog de nodige overheidsdienaren zijn die met het dikke pak aan regelgeving onder de arm kijken naar kansen om hem af en toe een gele of zelfs rode kaart voor te houden. Zo van ‘hij moet zich niks menen’.
En zie, ze ruiken een kans nu zoon Pierre Rieu het waagde om zijn pas verworven hotel Derlon te voorzien van een spectaculaire kerstversiering in de vorm van een rode strik met duizenden lampjes. Voor velen een wauw-gevoel, maar niet voor een aantal ambtenaren en hun vrienden.
Terwijl bijvoorbeeld de meest chique modehuizen in Parijs in de feestmaand ook met dat soort uitbundige versiersels aan hun gevels uitpakken, vonden sommige Sjengen het toch wat overdreven. Want: ‘Mestreech moet wel Mestreech blieve’. Internationaal maar ook dorps, een lastige combinatie.
Pierre Rieu werd ter verantwoording geroepen op het stadhuis alwaar negen dienaren, inclusief de roemruchte welstandscommissie, hem opwachtten en de oren wasten. Want dit kon echt niet.
Smaken verschillen maar het blijft voor sommige ambtenaren en adviseurs lastig om groots te denken. En kennelijk vinden zij hun eigen smaak de maatstaf.
Blijkbaar was Pierre Rieu verrast dat maar liefst negen mensen de tijd hadden om hun op te wachten. Maar dit is slechts een voorbeeld van een probleem dat al jaren speelt op vele overheidsniveaus. Het enorme apparaat van ambtenaren en adviseurs dat met een oneindige stapel aan vaak nauwelijks nog te begrijpen regels en voorschriften vele initiatieven bij voorbaat kansloos maakt. Gigantische kosten aan personeel die gemaakt worden om vooral NIET te leveren. Dat kost een land – en dus de belasting betalende burger – héél veel geld dat niet gaat naar het versterken van de economie en het oplossen van échte problemen.
