Drie bushaltes, drie culturen
Als je langs bushaltes rijdt, zie je tegenwoordig vooral jongeren en oudere mensen, die allen op hun telefoon kijken. Onderling contact is er niet. Van de week zag ik een ander beeld, toen ik drie bushaltes achter elkaar passeerde, van het heuvelland naar de stad.
Bij de eerste halte stond een grote orthodox-joodse familie op de bus te wachten. Ze waren, zo had ik begrepen, op vakantie in Zuid-Limburg en hadden een appartement betrokken. Twee mannen met de bekende orthodoxe klederdracht, inclusief grote zwarte hoed, lange zwarte jas, uithangend wit hemd en dan nog de lange pijpenkrullen in de haren. Een vast stramien, het staat in hun kringen allemaal voorgeschreven. De vrouwen in lange gewaden, hoofd onbedekt maar naar verluidt zouden ze pruiken dragen. Zij hielden scherp toezicht op de kinderen, de vaders keken voor zich uit. Die moesten die dag ongetwijfeld nog veel heilige geschriften lezen en prevelen.
Een hele rits kinderen stond er ook bij, waarvan de jongetjes gehuld waren in zwarte broek en wit hemd, ook al pijpenkrulletjes en een zwart keppeltje op het hoofd.
Bij de volgende bushalte zag ik een Arabisch uitziende man staan met een teenager meisje. Hij was niet opvallend gekleed, zij droeg een islamitisch gewaad en lange hoofddoek. Zij wendde zich ietwat af van de man en ik zag haar huilen.
Keppeltjes, hoofddoek en sexy T-shirts
Twee minuten later passeerde ik weer een bushalte – op dezelfde lijn – en daar stonden twee blonde – waarschijnlijk – Nederlandse meiden in sexy T-shirts en luid giechelend. Niet veel later allemaal in dezelfde bus.
Een praktisch voorbeeld van onze multiculturele samenleving. Kan heel interessant zijn en menige ‘andere’ cultuur kan een toegevoegde waarde zijn. Máár, de waarden kunnen ook botsen en welke waarde geldt dan nog? De westerse, want immers in een westers land? Of gewoon ieder z’n eigen waarde, langs elkaar heen.
Dat is te complex voor een paar alinea’s hier. Maar wel bekroop mij een onprettig gevoel bij het zien van die kinderen. Dat de ouders bepaalde keuzes maken, prima. Vrijheid blijheid. Maar ik zag bij die kinderen geen vrijheid blijheid. Ik besefte maar weer eens dat je zelfs in onze westerse samenleving als kind lang niet altijd vrij kunt opgroeien.
De kinderen van die orthodoxe Joden, of van die Arabische man, die hebben weinig te kiezen, die moeten mee in alle voorschriften van de religie van hun ouders. En dat gaat soms heel ver.
Ik heb met die kinderen te doen. Misschien zouden ze ook wel, gelijk die Nederlandse meiden bij de derde bushalte, willen staan giechelen. Maar met zulke orthodoxe ouders zijn daar weinig mogelijkheden toe.
Ik heb het nu over het jodendom en de islam, omdat die vertegenwoordigd waren bij de bushaltes. Maar bij bijvoorbeeld de orthodoxe protestanten is er voor de kinderen ook weinig keuzevrijheid. Op zondag verplicht naar de kerk, niet sporten, niet op de fiets en meer van die dingen.
Als je toch beseft hoeveel beperkingen de mens zichzelf oplegt door een radicale vorm van religie-beleving na te streven, dat heeft nogal wat consequenties. Vooral voor de kinderen die in die gezinnen geboren worden. Hun plezier wordt hen al vroeg ontnomen. En daar doet onze westerse samenleving niets aan, want die mensen leven in hun eigen bubbel, met hun eigen school, kerk, moskee of synagoge, en met hun eigen mediakanalen en boeken. Weinig kans dat je daaruit kunt ontsnappen, ondanks alle mooie artikelen over vrijheid, die wij in de grondwet hebben staan. Wij steken die kinderen niet de helpende hand toe, want dan mag dan niet vanwege dat artikel in de grondwet over vrijheid van godsdienst. Kennelijk belangrijker dan ál die andere artikelen die zouden moeten zorgen voor een menswaardig en vrij bestaan.
