Na TEFAF terug in de rauwe werkelijkheid
Terugkerend in de werkelijke wereld na een kleine twee weken TEFAF kunstbeurs, inclusief de laatste dagen van de opbouw, dat is altijd een overgang. Dan ga ik even wandelen, fietsen of anderszins in de buitenlucht, om de zon weer te zien schijnen en de wind te voelen.
Het was weer een voorrecht om dagelijks tussen zoveel mooie kunst uit de afgelopen eeuwen te vertoeven. Je beseft weliswaar dat er buiten MECC Maastricht een andere werkelijkheid gaande is, maar van de andere kant wil je ook wel genieten van de paradijselijke omstandigheden van zoveel moois om je heen. En dan ook nog in een aangename sfeer met mensen die elkaar niet omver lopen, niet staan te schreeuwen, en rekening houden met elkaar. En soort ideaal model, al zal dat geen afspiegeling van de hedendaagse samenleving zijn.
Beroepsmatig hebben we er veel kunnen doen met behoorlijk wat nieuws- en achtergrondreportages online en tv voor L1, en uiteraard ook een forse productie voor de Chapeau-kanalen, niet in het minst via de social media. En we bedienden via ons jaarlijks ‘narrow-casting-TV-systeem’ de bezoekers van TEFAF en de gasten in de hotels in Maastricht.
Ik heb mensen echt zien smelten bij het zien van bepaalde kunstwerken.
We zoeken dan niet alleen naar de wetenswaardigheden rondom de kunst, maar ook het menselijke verhaal erachter. Dat kan in het kunstwerk zelf zitten, maar ook bijvoorbeeld hoe de kunsthandelaar eraan is gekomen. Boeiend is het ook om verzamelaars en kunstliefhebbers te volgen, die op zoek zijn naar hun specifieke smaak en voorkeur. Dat hoeft niet altijd over peperdure werken te gaan, het mag ook iets kleins zijn, als het maar mooi is.
Ik heb mensen echt zien smelten bij het zien van bepaalde kunstwerken. Ze werden emotioneel en beleefden ter plekke een staat van opperste gelukzaligheid. Het is mooi om dat te beleven, dat schoonheid en oog voor detail nog tellen in onze toch nogal rauwe maatschappij.
Het idee om over de beursvloer te trekken met zogeheten bekende Limburgers of Nederlanders van wie je van tevoren al kunt vrezen dat ze er nauwelijks oog voor hebben, dat trekt me niet. Je kunt het grappig vinden om naar boeiende kunstwerken te gaan kijken met pakweg de gemiddelde carnavalsartiest of ander gelegenheidstalent, maar als er dan niks zinvols uitkomt in relatie tot de kunst, dan is het voor mij niet meer dan goedkoop effectbejag. De humor zie ik daar niet van in. Ik herinner me dat een collega me ooit voorstelde om zelf eens een kookprogramma te gaan maken. „Ik kan nog geen ei bakken, maar dan krijg je juist een leuk effect.” Het zal aan mij liggen, maar de logica ontgaat me op zo’n moment.
Op TEFAF kreeg ik tussendoor wel nog de gelegenheid om te kijken in kranten zoals The New York Times en de Financial Times. Een van de conclusies was onder meer dat het verdienmodel van de woestijnstad Dubai grotendeels verdwenen is vanwege de oorlog. Ik heb me er nooit toe aantrokken gevoeld, te veel opgeblazen gedoe, te weinig cultuur en vooral geen vrijheid. De expats die eerst zo jubelden dat ze er geen belasting hoefden te betalen, die mogen nu niet eens naar buiten melden dat er bommen en drones vallen en het normale leven is stilgevallen. Dan worden ze opgepakt.
De illusie dat je naar Dubai gaat om miljonair te worden is doorgeprikt. Ik hou het bij de Europese cultuur, gebouwd op een eeuwenlange historie. Die was te zien en te voelen op TEFAF.
