Een jaloersmakend champagnediner
Met enige regelmaat kom ik op gelegenheden die niet alledaags zijn, als het gaat om vertier en culinair genot. Ze nodigen me niet uit vanwege de kleur van mijn ogen, over die teleurstelling heb ik me al lang heen gezet. Nee, publicitaire aandacht voor een bepaalde locatie, een persoon of een product, dat is meestal het uitgangspunt.
Of ik er naar toe ga hangt er vooral van af of ik er tijd voor heb, tussen alle werkzaamheden door. En of het gaat om iets bijzonders en kwalitatiefs. Welnu, dat was zeker het geval bij het diner dat het fameuze champagnemerk Dom Pérignon van de week organiseerde bij de flamboyante 2-sterrenchef Soenil Bahadoer in Gemert, vlakbij Helmond.
Nu zullen sommige lezers denken dat het allemaal verfoeilijke decadentie is
Soenil heeft Surinaamse roots en kookte een ‘four-hands dinner’ met zijn Italiaans-Braziliaanse collega Marcelo Ballardin uit het Belgische Gent. Nou, op het vlak van diversiteit en inclusie, tegenwoordig een soort van heilig dogma, zat ik dus alvast safe. De twee aimabele chefs hebben respectievelijk twee en een Michelinsterren en weten hun culinaire wortels te combineren met de Franse keuken. Dat vinden ze bij de ‘rode bijbel’ nooit verkeerd en het voorname Dom Pérignon houdt wel van een exotisch uitstapje.
Er was een perstafel met een paar influencers die tegenwoordig – mits voldoende volgers – koninklijk ontvangen worden en zich soms ook zo gedragen. En ook een Belgische mevrouw die voor diverse printmedia bij onze buren schreef. We moesten weten dat ze al heel wat restaurants bezocht heeft en dat ze eigenlijk geen boodschap had aan Michelin, ze vond dat ze zelf betere keuzes maakte. Ik hoop voor haar dat – gezien de wel erg forse omvang van haar postuur – het meer en meer zaken van niveau zullen worden, waar ze een gezonde kookstijl hanteren.
De rest van het sfeervolle restaurant GEM. werd bezet door vaste gasten die tegen een wellicht behoorlijk tarief konden meegenieten van de ongekend ruime toevloed aan maar liefst vijf vintages (jaargangen) van Dom Pérignon. De historie leert dat het huis genoemd is naar een pater die het maakproces van mousserende wijnen zo niet uitgevonden, dan toch verbeterd heeft. Waarmee weer duidelijk is dat katholicisme en goede wijn een natuurlijke, of in ieder geval een culturele en historische combinatie is.
Het ene gerecht, een coquille in de schelp gebakken, was nog lekkerder dan het andere, een licht gebruinde langoustine van de BBQ. Dat alles vergezeld van exquise sausjes en zalfjes. Ik heb me niet verzet bij het vullen van de glazen met onder meer een ‘Dom Pérignon vintage 2008 Plénitude 2’, voor insider een ‘P2’. Ook niet bij de Dom Pérignon vintage 2010 rosé.
Ik maakte m’n notities, m’n video-opnamen en interviews, en na een relatief korte nachtrust weer terug naar het zuiden, op naar de volgende klus, zonder champagne.
Nu zullen sommige lezers denken dat het allemaal verfoeilijke decadentie is, en hier en daar wekt het misschien zelfs afgunst. Maar ik vind het mooi dat ook deze vorm van cultuur, net als opera, mooie popmuziek, schilderkunst en zo verder, nog bestaat. Het summum van het summum. Het personeel ging op het laatst in polonaise door de zaak. Leuk om te zien. Die mensen werken doorgaans hard om andere mensen plezier te verschaffen op uren dat anderen op de bank zitten of aan het genieten zijn. Dat mag meer gewaardeerd worden.
In het land waar nivelleren en jaloezie de nationale sport vormen, althans toch in de politiek, kan er hier en daar toch nog genoten worden, onder meer van smakelijke bubbels.
Het schiet me te binnen dat ene Donald Trump geen wijn of champagne drinkt, alleen maar cola. Misschien dat hij bij het drinken van een mooi glas Dom Pérignon heel andere ideeën zou krijgen, waar de wereld écht wat aan zou hebben.














