Nederland niet zo’n veilig land voor dochters
Het is heel normaal geworden dat meisjes en jonge vrouwen vanaf de pubertijd zich in eigen land niet veilig voelen. Niet op straat en in nogal wat gevallen ook niet thuis. Het is een van de meest pijnlijke verschijnselen van een samenleving die op sommige terreinen aan ontwrichting onderhevig is, en waarbij gevoelens van schaamte in me opkomen.
In de opvoeding en in het maatschappelijk proces zijn jongens en meisjes voor mij uiteraard gelijk wat betreft het geven van kansen, van respect en alle andere wezenlijke zaken. Dat was vroeger nog niet zo gebruikelijk.
De emancipatie heeft z’n werk gedaan en is nog bezig. De carrièrekansen voor meisjes en vrouwen zijn sterk gegroeid en ook op belangrijke posities – van regering tot bedrijfsleven – rukt de vrouw op aan de top. In het onderwijs zie je op menige faculteit zelfs dat vrouwen in de meerderheid zijn.
Maar als het gaat om veiligheid op straat en thuis, zijn vrouwen nog bijzonder kwetsbaar, wellicht zelfs meer dan voorheen. De meldingen van geweldsincidenten waarbij een vrouw het slachtoffer is, vormen waarschijnlijk slechts een topje van de ijsberg.
De media besteden er de laatste tijd terecht meer aandacht aan. Maar het vreemde is dan dat er door het journaille massaal om de hete brij wordt heen geschreven en gerapporteerd. Als het gaat om de oorzaken, dan luidt in veel gevallen de conclusie dat ‘de man’ hier schuldig aan is. Ja, wie anders? Maar als er dan wat dieper gegraven wordt, dan valt in veel beschouwingen vooral de naam influencer Andrew Tate benoemd. Een rare macho-vogel die opzichtig laat zien hoeveel rijkdom hij heeft. En of dat al niet gênant genoeg is, meent hij ook nog te moeten melden dat hij eigenlijk vrouwen haat, althans toch van een lager allooi vindt. Kennelijk lopen heel wat jonge mannen achter deze voormalige gesjeesde kickboxer aan.
Tate heeft zich talloze keren schuldig gemaakt aan oplichting en aan zedendelicten en zegt sinds enkele jaren te zijn bekeerd tot de islam.
De media en overheden weigeren te kijken naar een oorzakelijk verband met culturele verschillen
Maar het gevaar voor vrouwen komt niet alleen uit die extreme hoek waaien. Het heeft vaak ook te maken met de sociale achtergrond van de mannen, die vrouwen niet met rust kunnen laten. Zeker in de tijd van de industrialisatie is er op dat vlak veel ellende geweest in onze westerse wereld, waarbij armoede, dronkenschap en huiselijk geweld aan de orde van de dag waren. Dat is weliswaar veel minder geworden, maar nooit helemaal uitgeroeid.
En laten we de culturele factor niet uitsluiten. In de Latijns-Amerikaanse cultuur bijvoorbeeld wordt de man opgevoed als de macho, dan is het voor de vrouw een uitdaging om daar voldoende tegen bestand te zijn.
In menige Afrikaanse en Arabische cultuur wordt religie erbij gehaald om de man de macht te geven over de vrouw. Daar is men vaak gewend dat de vrouw gedienstig hoort te zijn, ook als het aankomt op seksueel gebied. Als op grote schaal mannen met deze culturele achtergrond in de westerse samenleving terechtkomen, dan is het naïef om te denken dat zij zich meteen zullen aanpassen aan de emancipatie van de vrouw zoals we hier gewend zijn. In heel wat gevallen kunnen zij ook niet omgaan met het feit dat een westerse vrouw zich naar eigen inzicht kleedt en voor zichzelf opkomt.
Al die cultuurverschillen, ik maak ze al decennia als ervaringsdeskundige van dichtbij mee. Je kunt ze ontkennen, maar ze zijn er. Deze botsing der culturen wordt in de meeste media nauwelijks benoemd, omdat dit een vorm zou zijn van stigmatisering of zelfs racisme. Maar blind zijn voor de realiteit op straat is geen taak van de media, ook niet van de overheid. Pas alsje het benoemt, kun je beginnen te werken aan oplossingen. Een recente uitzondering was het bericht dat er steeds meer gevallen van eerwraak voorkomen in Nederland, waarbij in de meeste gevallen jonge vrouwen het slachtoffer zijn. Toen werd gemeld dat de Syrische gemeenschap hierin bovenaan stond, zo bleek uit de kille cijfers. Wat niet raar is, omdat dit nu helaas nu eenmaal een verschijnsel is wat in Syrië en omringende landen nog vaak voorkomt. Niet vreemd dat dit ‘gebruik’ dus mee geïmporteerd wordt. Maar verder werd er journalistiek nauwelijks nog iets mee gedaan, de dag erna werd de vis in de krant verpakt.
De rellen deze week rond de komst van een asielzoekercentrum in Loosdrecht waren niet fraai, zeker niet omdat extremisten de boel kwamen verzieken en de vreedzame bewoners die protesteerden, in een kwaad daglicht stelden. Maar een gemeentebestuur dat zonder enig overleg zo’n centrum binnen enkele dagen wil openen, en dan met de komst van ruim honderd alleenstaande mannen uit andere regio’s in de wereld, ik zou me daar als ouder van een dochter niet prettig bij voelen. Niet omdat die mannen een andere kleur dan wit hebben, een andere taal spreken of andere kleren dragen, maar omdat ze hun leven lang waarschijnlijk niet geleerd hebben hoe je in het westen met een vrouw respectvol hoort om te gaan. Weten zij veel. Een A4tje van de COA over inburgering brengt daar weinig verandering in. Zowel de politiek als de media, als ook de hele asielindustrie, zijn daar veel te naïef in. En daarom moeten dochters steeds weer nadenken hoe ze veilig thuis kunnen geraken.
