Van de ene bubbel in de ander
Bij bubbels denk ik in de eerste plaats aan champagne, maar dat zal wel een beroepsdeformatie, dan wel een persoonlijke voorkeur zijn. Want tegenwoordig schijnt het, als je het hebt over het woord bubbel, vooral te gaan over een bepaalde situatie en omgeving waar je in verkeert. En met bubbel wordt dan bedoeld dat je eigenlijk in een weliswaar doorzichtige, maar toch afgesloten bol of ruimte zit, en niet zo meekrijgt wat zich in de rest van de maatschappij afspeelt.
Tja, zo geredeneerd hebben mensen door de eeuwen heel vaak in bubbels geleefd. Zeker in de tijd dat er nog geen vervoer was behalve een krakende kar. Dan wisten ze niet wat zich in het volgende dorp of nederzetting afspeelde, laat staan in een ander land of in een ander werelddeel.
Net terug van het filmfestival in Cannes constateer ik dat ik daar in feite in een dubbele bubbel vertoefde. Immers, deze mondaine badplaats aan de Middellandse Zee biedt met wuivende palmbomen en paleishotels zoals het Carlton en het Martinez al een droomdecor. Voeg daarbij al die filmsterren en would be-sterren, die zich doorgaans prachtig gekleed over een lange en brede rode loper begeven, dat is ook niet het alledaagse leven. En dan heb je nog de films zelf, die daar in honderden verschillende verhalen worden vertoond. Een aantal refereert wel degelijks aan de dagelijkse realiteit, andere nemen daar juist een loopje mee.
Van Cannes via het Preuvenemint naar d’Artagnan
Hoe dan ook een bubbel dus en dan is het juist dáár ook nog de gewoonte om aan het begin van een diner of op een van de vele party’s échte bubbels in het glas te krijgen. Champagne dus! Dat blijft mijn favoriete drank, mits natuurlijk met mate en van goede kwaliteit. Want ook bij bubbels varieert dat nogal.
Als je dan letterlijk terug op aarde landt – deze keer was er eens géén staking op Brussels Airport – dan kom je dus met beide voeten terug in het alledaagse leven.
Maar wat blijkt, ook hier hebben we de nodige bubbels. Nee, dan heb ik het nog niet over al die politieke thema’s die nog niet aan het begin van een oplossing zijn beland. Nee, het culinaire festijn ’t Preuvenemint in Maastricht kent in de aanloop de zoveelste discussie, zo zie ik. Gewoontegetrouw wordt die dan en plein public uitgevochten. Iedereen is ‘positief’ maar alleen verschillen de opvattingen over wat het evenement moet zijn behoorlijk. Eigenlijk is dat al vele jaren zo. Teveel of te weinig goede restaurants op het Vrijthof, teveel of te weinig wijnzaken en ook teveel of te weinig muziek.
Daar heb ik in het verleden ook nog eens m’n steentje aan proberen bij te dragen, met name op te pleiten voor iets minder oorverdovend geluid uit de muziekboxen, maar behoudens het feit dat het aantal decibel daadwerkelijk is afgenomen met pakweg anderhalve procent, heeft het niet tot een revolutie geleid. Ik laat het op me afkomen en de kans is toch aanzienlijk dat ik eind augustus daar een bezoek afleg. Was het niet om het eten of drinken, dan toch om wat vrienden en bekenden te ontmoeten, want zo’n bubbel is ’t Preuvenemint wel.
En dan hadden we ook nog een wereldprimeur in Maastricht, namelijk de arrestatie van een archeoloog. Nou zou ik eerder aan wat andere types denken die ze best eens achter de tralies mogen steken, maar iemand die bezig is met de geschiedenis van eeuwen terug, de belandt doorgaans nooit in de kerker. In Maastricht dus wel. De botresten van onze beroemde musketier d’Artagnan, daar ging het om. Discussies, emoties, competenties. Niet beseffende dat Maastricht op die manier een bubbel wordt, waar een dergelijk fenomeen kan uitmonden in een dorpsrel, waar de rest van de wereld verbaasd naar kijkt.
Tijd voor een licht gekoelde champagne, blanc de blanc of rosé.
