Limburgse keteerke, een beetje begrip graag
Deze week deelde Dagblad De Limburger het inspirerende verhaal van Ellen, over iemand die eindelijk de stap kon zetten om in haar ware gender te leven en daarmee opnieuw het geluk vond. Een prachtig verhaal over veerkracht, zelfacceptatie en het recht om jezelf te zijn.
Helaas werd dit verhaal overschaduwd door de reacties op Facebook. Mensen die Ellen niet kenden uitten onbegrip, haat en harde oordelen. Veilig achter hun toetsenbord voelden ze zich vrij om iemand te kleineren die simpelweg trouw probeert te zijn aan zichzelf.
Gelukkig keerden meerdere lezers zich in de comments tegen die online haat, waaronder gouverneur Emile Roemer.
“Waarom voel je de behoefte om iemand die je niet kent achter je toetsenbord aan te vallen? Waarom leg je jouw normen en waarden op aan iemand anders vanuit je eigen onbegrip? Waarom voel je je bedreigd door iemand die niet in jouw bubbel past?”
Emile Roemer stoort zich terecht aan haat tegen transgender
Roemer vervolgde:
“Ik ben klaar met schreeuwen, beledigen, haat zaaien en polariseren op social media. En ik ben niet de enige. Veel Limburgers delen dit gevoel.”
De gouverneur pleit voor het ‘Limburgs Kwartiertje’: vijftien minuten nadenken voordat je iets online plaatst. Even ademhalen, invoelen en je afvragen of het niet onnodig kwetsend of bedreigend is.
Hij heeft gelijk. Meer dan ooit. En al word ik soms moedeloos van die online haat en de polarisatie die daarmee wordt versterkt in de samenleving, hoop ik dat dit opnieuw tot nadenken stemt.
Ik interviewde Ellen één keer, tijdens een bladpresentatie waar ze haar verhaal ook deelde. Ik was onder de indruk van haar lef en kwetsbaarheid.
Haar kracht om haar leven volledig om te gooien en opnieuw te kiezen voor geluk, een keuze die voor velen onvoorstelbaar moeilijk is.
Zij staat daarmee symbool voor iets groters: de moed om jezelf te zijn in een wereld die daar vaak zoveel commentaar op heeft.
Daarom was ik oprecht blij dat onze gouverneur opstond en zich uitsprak. Niet omdat het politiek correct is, niet omdat hij dat moet vanuit zijn rol, maar omdat hij dit als mens voelde.
Want daar draait het om: een beetje begrip. Dat kost niets. Het maakt alles beter en zoveel leuker.
Als iemand de moed heeft écht zichzelf te zijn, dan is het minste wat anderen kunnen doen: luisteren, respecteren en misschien zelfs iets leren. En als zelfs dat moeilijk blijkt: sla dan gewoon de bladzijde om en ga verder, zonder oordeel.
