Ondergronds in het peloton
De afgelopen weken volgde ik het nieuws misschien wel iets te intensief. Protesten op straat en verhitte discussies die steeds harder lijken te worden gevoerd. Politici die niet verbinden, maar verdeeldheid aanwakkeren omdat dat wellicht electoraal beter werkt. Soms kan ik daar oprecht verdrietig van worden.
Niet alleen vanwege de inhoud van die discussies, maar vooral vanwege de manier waarop we elkaar lijken kwijt te raken. Alsof iedereen permanent tegenover elkaar staat. Nuance is verdacht geworden en luisteren lijkt soms bijna een teken van zwakte.
Misschien prijs ik me daarom juist gelukkig dat ik me deze weken af en toe letterlijk ondergronds mag begeven. In bergtunnels, oude parkeergarages, commentaarhokjes en overbevolkte finish-zones van de Giro d’Italia. Ondergedompeld in het ritme van een peloton dat simpelweg dóór moet.
Een plek waar samenwerking nog belangrijker is dan gelijk krijgen
Want natuurlijk draait ook daar alles om winnen. Renners zoeken grenzen op. Ze raken teleurgesteld, vallen, missen kansen en moeten de volgende ochtend toch weer opstappen. Maar er is ook veel respect! Een renner die direct na de finish een concurrent feliciteert. Een knecht die zich volledig wegcijfert voor een ander. Een gevallen coureur die overeind wordt geholpen, zelfs door rivalen.
Misschien is dat wat me in deze weken weer zo aanspreekt. Niet de romantiek van het afzien, maar het besef dat je samen onderweg bent, ook als je andere belangen hebt.
Dat zie ik niet alleen bij de renners, maar ook bij de mensen achter de schermen. De mecaniciens, soigneurs, producers, technici, cameramensen en commentatoren met wie ik inmiddels al twee weken door Italië reis.
We komen uit verschillende landen. Nederland, Italië, Frankrijk, Groot-Brittannië, Denemarken. Ook aan onze tafels gaan gesprekken over migratie, identiteit, onzekerheid en politiek. Soms verschillen de meningen. Maar opvallend vaak lukt het om nieuwsgierig te blijven naar elkaar, zonder direct harder te gaan praten.
En daarna zetten we onze headsets weer op en tellen we af naar de live-uitzending. Omdat er ook gewoon werk gedaan moet worden, samen.
Misschien is sport soms inderdaad een doekje voor het bloeden. Een tijdelijke ontsnapping!
Maar het kan ook iets anders zijn: een plek waar samenwerking nog belangrijker is dan gelijk krijgen.
Misschien zouden we daar buiten het peloton af en toe ook iets vaker aan mogen denken.
