Na de stilte begint de verantwoordelijkheid
Twee minuten stilte kunnen oorverdovend zijn. Zeker als je beseft dat ergens anders in Europa luchtalarmen klinken, raketten inslaan en vrijheid letterlijk bevochten wordt.
Oud-gouverneur Theo Bovens sprak tijdens de herdenking op 4 mei in Maastricht niet alleen over het verleden, maar juist over het heden. Over de verantwoordelijkheid die wij zélf dragen om vrijheid te beschermen.
Want die vrijheid wordt nu al aangetast wanneer wetenschappelijke inzichten onder druk komen te staan. Wanneer journalisten worden geïntimideerd. Wanneer groepen mensen tegenover elkaar worden gezet op basis van afkomst, geloof of overtuiging. Wanneer agressie en intimidatie steeds normaler lijken te worden in maatschappelijke discussies.
Of wanneer een onverlaat een vuurwerkbom gooit door de brievenbus van een partijkantoor in Den Haag, terwijl daar jongeren aan het vergaderen waren. Jonge mensen die zich inzetten voor democratie, debat en participatie.
Durven wij op te staan wanneer grenzen worden overschreden?
Dat is niet zomaar baldadigheid. Dat is een aanval op de open samenleving.
Juist daarom zijn die twee minuten stilte op 4 mei zo belangrijk. Niet alleen om te herdenken wat was, maar ook om onszelf af te vragen hoe we de stilte daarna vullen.
Hoe spreken wij over anderen?
Hoe reageren wij op haat of uitsluiting? Durven wij op te staan wanneer grenzen worden overschreden? En nemen we anderen daarin mee?
Vrijheid vieren is prachtig, maar vrijheid beschermen is de ware opdracht.
