Een jongensdroom in de nacht
Soms dient een nieuwe carrière zich zomaar aan, tussen aanhalingstekens, dat wel. Want deze week mocht ik op Eurosport en HBO/MAX iets doen wat jarenlang alleen een droom was: tennis becommentariëren, de US Open. Midden in de nacht, ja, vanwege het tijdsverschil met New York. Maar waar ik vooraf dacht dat mijn energie een struikelblok zou worden (ik werk immers overdag ook nog volop aan andere projecten, zoals Buro Lokaal voor de samenwerking tussen lokale en regionale omroepen), bleek het tegendeel waar. De energie kwam vanzelf. Het voelde als een warme jas die ik al jaren niet meer gedragen had, maar die nog altijd perfect paste.
Mijn jongensdroom begon ooit op de tennisclub in Geleen. Urenlang stond ik op de baan, schopte het tot voorzichtige bondstrainingen en speelde de finale van de clubkampioenschappen. Ik deed graag bescheiden mee aan het Limburgse tenniscircuit, maar de top bleef voor mij lichtjaren buiten bereik. Dus gooide ik het over een andere boeg: ik hielp mee bij de organisatie van toptoernooien in de regio en volgde de sport fanatiek.
Ik deed graag bescheiden mee aan het Limburgse tenniscircuit, maar de top bleef voor mij lichtjaren buiten bereik.
Ik verslond eindeloze partijen op tv. Chang tegen Lendl, de onvergetelijke duels tussen mijn idool Stefan Edberg en Boris Becker (mijn eeuwige haat-liefde tegenpool). En vaak gaf ik zelf al commentaar vanaf de bank.
Professioneel koos ik uiteindelijk een andere weg, de wielersport, waar ik nog altijd volop in werk. Maar tennis, die oude liefde, liet me nooit los. En deze week kwam ze ineens weer terug in mijn leven, professioneel dit keer.
Daar zat ik, diep in de nacht, met een glimlach van oor tot oor. Casper Ruud, Andrey Rublev, de Amerikaanse sensatie Ben Shelton: ik leefde mee met elk punt en probeerde er duiding aan te geven alsof ik er zelf stond. De spanning, de emotie, de flow: alles wat me ooit zo raakte aan tennis, mocht ik nu delen met de spaarzame nachtelijke kijkers en luisteraars.
Vanaf vandaag nemen de vaste tennistoppers en watchers zoals Kristie Boogert, Mariëtte Pakker of Abe Kuijl het commentaar weer op zich. Maar wat was het heerlijk om even in hun schaduw te mogen staan, en mijn droom waar te maken.
Deze op de bucketlist kan ik afvinken, en met het grootste plezier. En ja, dit smaakt wel naar meer. Al ga ik straks weer ouderwets, net als vroeger, op de bank kijken en in mezelf commentaar geven.
Urenlang, ik weet nu weer hoe leuk dat is.
