De luidruchtige minderheid
De vraag is of we bereid zijn die vrijheid ook zichtbaar te beschermen.
Het NOS-journaal zette me gisteravond aan het denken. Uit onderzoek blijkt namelijk al jaren dat een hele grote meerderheid (zeker 90%) van de Nederlanders de LHBTI+-gemeenschap accepteert. En waar homohaat zo zichtbaar is geworden, blijkt dus dat we niet massaal intolerant zijn geworden. Integendeel. Veruit de meeste mensen gunnen anderen de vrijheid om zichzelf te zijn en lief te hebben wie ze willen. Tot zover goed nieuws…
En toch: vorige week zagen we een brute aanval op die vrijheid, in Berlijn. En gisteren stonden in Amsterdam betonblokken rond WorldPride, om een mogelijke nieuwe aanslag op die vrijheid te voorkomen. Net zo pijnlijk is dat steeds meer homoseksuele stellen aangeven niet meer vanzelfsprekend hand in hand over straat te durven lopen. In een land dat ooit internationaal bekend stond als gidsland op het gebied van tolerantie, is dat een treurige constatering. Hoe dat kan? Misschien is het antwoord wel dat acceptatie niet alleen wordt bepaald door de grote meerderheid, maar ook door de impact van een kleine minderheid. Een handvol mensen die intimideren, bedreigen of geweld gebruiken, kan ervoor zorgen dat duizenden anderen hun gedrag aanpassen. Dat maakt deze ontwikkeling zo verdrietig. Niet omdat Nederland ineens een land vol homohaat is geworden. Nogmaals: 90-95% is juist wel tolerant! Maar omdat een kleine groep erin slaagt de vrijheid van anderen zichtbaar te beperken. Daarom is Pride meer dan een feest. Want vrijheid is pas echt vrijheid als je die zonder angst kunt vieren en gebruiken. En omdat tolerantie dus aandacht en onderhoud vraagt. En dat de stille meerderheid soms veel duidelijker van zich moet laten horen dan de luidruchtige minderheid. Want blijkbaar is de journalistieke vraag niet hoeveel mensen accepteren dat iemand anders zichzelf mag zijn. De vraag is of we bereid zijn die vrijheid ook zichtbaar te beschermen. Want pas dan kunnen we weer met overtuiging zeggen dat Nederland een tolerant land is.
Sander Kleikers
