Claudia Laenen: zeggingskracht en verwondering tijdens Nederlandse Dansdagen
Claudia Laenen vormt samen met Lobke Nabuurs de nieuwe directie van de Nederlandse Dansdagen. Ze keerde terug naar het Zuiden, haar geboortegrond, om er in Maastricht een festival te leiden dat niet alleen de rijkdom van de Nederlandse dans toont, maar ook zijn zeggingskracht. Dit jaar ligt het zwaartepunt binnen het programma op Protest – een liefdevolle aanklacht tegen stilstand, een pleidooi voor beweging – letterlijk en figuurlijk.
,,Er wordt wel eens gezegd: Maastricht is geen dansstad. En dat klopt, in de klassieke zin. Geen structurele infrastructuur, geen opleiding. Maar het dansklimaat is juist wel ontzettend levendig, met gezelschappen als SALLY Dansgezelschap Maastricht, Rover en Oxygen. Bovendien is er een breed en rijk amateurveld. Ons festival speelt daarbinnen een bijzondere rol. Wij zijn tijdelijk. Als een magisch circus dat even landt, verwondert, opschudt en weer verdwijnt. Maar wat achterblijft is geen leegte, maar een echo. Een herinnering. Een vonk om het dansklimaat verder te versterken.”
„Samen met Lobke Nabuurs maak ik sinds oktober vorig jaar deel uit van de directie van de Nederlandse Dansdagen. Na afloop van het aankomende festival draagt Ronald Wintjens het stokje volledig over aan ons. Tot die tijd vormen we nog even een directieteam met z’n drieën – een waardevolle overgangsperiode waarin ervaring en vernieuwing samenkomen. We zijn daarbij schatplichtig aan Ronald, die het festival gedurende vele jaren heeft opgebouwd tot wat het nu is: stevig geworteld in verbinding, met oog voor kwaliteit én voor het grotere geheel. Daarop bouwen wij voort, in dankbaarheid én met nieuwe accenten.”
„In Maastricht zijn we sterk verankerd, onder meer door onze samenwerking met het Theater aan het Vrijthof, dat als festivalhart en coproducent voor de activiteiten in het theater een belangrijke rol speelt in het realiseren van onze ambities. Ook binnen onze regio onderzoeken we nieuwe verbanden. Zo verkennen we momenteel een mogelijke samenwerking met schrit_tmacher festival in Heerlen, een collega-dansfestival met een indrukwekkende staat van dienst in de internationale wereld van dans. De connectie voelt vanzelfsprekend. We delen dezelfde overtuiging: in een sterk veld bouw je aan bruggen, geen eilandjes. Niet jaloers naar elkaar kijken, maar elkaar versterken. Niet denken: dat doen zij al, maar zeggen: mooi – daar willen wij iets aan toevoegen. Alleen zo beweeg je samen de toekomst in.”
„Wij verhouden ons, als BIS-instelling (Basis Infrastructuur, red.), primair tot het Nederlandse dansveld. Dat is onze opdracht. We tonen de rijkdom, de verscheidenheid, het vernieuwende karakter van de Nederlandse dans. Tegelijk zien we het potentieel van de regio. In Enschede zijn we dit jaar voor het eerst actief, in samenwerking met het Wilminktheater. Ook Tilburg, Zwolle en Nijmegen liggen in het vizier. Juist daar, buiten de culturele drukte van de Randstad, kun je als festival impact maken. Daar is ruimte om op te vallen, om publiek op een nieuwe manier te bereiken. Daar kun je iets laten ontstaan.”
„Diversiteit en inclusie zijn voor ons geen modieuze termen die je in een subsidieaanvraag moet opnemen. Ze zijn de kern van waaruit we werken. Het is onze overtuiging dat dans misschien meer dan welke kunstvorm ook iedereen kan aanspreken, ongeacht achtergrond, taal, afkomst of lichaam. We willen een festival zijn waar mensen zich herkennen, maar ook verrast worden. Waar stemmen klinken die elders nog te weinig gehoord worden. Niet enkel als morele plicht, maar juist als artistieke noodzaak. Want alleen zo blijft dans levend. Alleen zo bouw je aan een publiek dat de rijkdom van deze kunstvorm echt weerspiegelt.”
„We doen buiten het festival om ook sociaal-maatschappelijk werk. Projecten in het speciaal onderwijs of voor ouderen in verzorgingstehuizen bijvoorbeeld. Daar brengen we dans naar plekken waar het anders niet komt. Want dans is voor iedereen. Het lichaam liegt niet. En dans is gezond, verbindend, opwekkend. We willen niet alleen tonen wat dans is, maar vooral wat het met je doet. Een voorstelling moet je raken, meeslepen, ontregelen misschien. Je stapt een andere wereld binnen: van geur, beweging, stilte, lichaam. Dat is ons streven, dat mensen, zodra ze de zaal verlaten, even niet meer helemaal weten waar ze zijn. Dat hun perspectief verschoven is. Niet groots en meeslepend in klassieke zin, maar intiem, persoonlijk. Dat is het mooiste compliment: wanneer iemand zegt dat hij zich even ánders voelde. Dan weet je dat dans heeft gedaan wat woorden vaak niet lukt.”
„Wat mij drijft is het vertrouwen in verbeelding. In de kracht van lichamelijke expressie. Ons festival is geen museum van choreografische meesters. Het is een levend organisme. Een plek waar het lichaam zegt wat het hart voelt. En ja, soms schuurt dat. Dat moet ook. Want alleen in schuring ontstaat iets nieuws. Wij willen dat laten zien. Laat mensen maar even wankelen. Dan pas beweeg je echt.”
