Paraderen op ’t Preuvenemint: plat stampen of hoog wiebelen
Van pronken tot strompelen: met het Preuvenemint voor de deur kan de bingo-kaart voor Vrijthof-stijlen eindelijk weer volgestempeld worden. We hoeven er geen horoscoop of human design bij te halen: het schoeisel en met name de hoogte van je hak zegt álles. Over je outfit, je karakter, je avond en je stamina. Kijk naar de schoenen en je weet precies hoe laat het is.
Toen ik precies een jaar geleden op deze plek schreef over de kunst van het flaneren op het Preuvenemint, liepen de reacties (met name op Facebook) nogal uiteen. „Zo hoort het”, reageerde John, op mijn oproep om je opperbest te kleden. „Zo veel zin om op blote voeten te komen”, schreef Chantal. „Dames van Mestreech kleden zich altijd eleganter. Kleine moeite en doet goed”, schreef Maureen. Vooral één ding bleek de gemoederen bezig te houden: het schoeisel. Op Facebook vormden zich spontaan twee kampen. De een pleitte vóór hooggehakt (met als veelgenoemde tip: pumps in een maat te groot), de ander betoogde tégen; je moet je vooral comfortabel voelen.
Zo blijkt maar weer dat het Preuvenemint niet alleen om proeven, maar toch ook om paraderen draait. Het Vrijthof vult zich met riesling, oesters en kreeftenbisque, maar óók met hakken, blaren en bravoure. Je hakhoogte bepaalt nou eenmaal niet alleen je outfit, maar ook hoe jouw avond op het Vrijthof verloopt.
Plat: de Bourgondiër
Plat is power. De vrouw met de platte loafer, de slingback of de ballerina is niet gekomen om te imponeren, maar ze is er voor alle rondjes. Ze heeft een plan: eerst de oesters, dan de riesling, dan een broodje werrem sjink van Bufkes, om vervolgens de rest van de avond te toeven bij de Brandslang. Zij weet haar weg door de menigte, zij weet waar ze wil zijn: daar waar het gezellig is. Zij is het die, bij terugkomst van het toilet, met een kaasplateau van ’t Rommedoeke komt aanlopen. Want ze weet ook: ik zorg goed voor mezelf, dus ook voor de anderen.
Mini: de Strategiche Snoeper
Een klein hakje, een kitten heel, is het mode-equivalent van „ik kom wel, maar niet te lang.” De mini-hakdrager is diplomatiek, wil sierlijk stappen, maar ook zonder wiebelende enkel de dansvloer op. Deze vrouw weet: een avond lang over kasseien, trottoirs en terrasplanken laveren vraagt om strategie. Dus kiest ze mini. Zwierig genoeg om bij Thiessen aan de wijnbar te staan, maar ook stabiel genoeg om bij Tout à Fait coquilles voor iedereen te halen. Zij is de multitasker van het Vrijthof: snacken, sjansen en netwerken, allemaal op drie centimeter.
Midi: de Flaneuse van het Vrijthof
Vanaf haar eerste glas bij Sauter Wijnen, via Vojacek naar Le Philippe, deze vrouw kent haar weg. Met haar midi-hak glijdt ze over het Vrijthof. Ze weet precies hoe ze moet flaneren: glas in de ene hand, clutch in de andere, glimlach in de lucht. Ze blijft niet per se tot het eind, niet per se, maar als ze er is, dan zie je haar. De midi is een bewuste keuze: ze kan meer hebben dan ze laat zien. Ze gaat voor balans: elegant én praktisch. Even naar de Bali bar voor loempia’s en weer terug.
Hoog: de Dramaqueen van de Bubbels
En dan is er de stiletto, de hak waar we allemaal op hebben gewacht. De stiletto is pure performance. Het symbool van vrouwen die hun entree als Oscar-waardige scène beschouwen. De hoog-hak-draagster is niet bang voor pijn, want beauty is suffering en suffering staat haar goed. Blaren zijn de prijs die je betaalt voor grandeur. Zij is hier niet om alle hapjes te proeven, zij ís het hapje. En, eveneens indrukwekkend, deze grande dame staat nooit met een leeg glas. Ze begint met Aperol, daarna gin-tonic en god wat nog meer. Bij Roux worden de pita’s en pizza’s in haar schoot geworpen en maar goed ook, want een ding staat vast: de sluit af bij NOON.
