Zweet, schroeven en soort van ‘succes’
De laatste warme vakantiedagen zijn voor ijsjes, slippers en zwoel nietsdoen.
Tenminste… als je verstandig bent.
Ik besloot dat dit hét moment was voor een grondige huisrenovatie.
Nieuw servies. Nieuwe glazen. Nieuw bestek. Oude spullen de deur uit.
En de beruchte rommelkamer, jarenlang een opslagplaats voor “dat moet ik nog een keer uitzoeken”-spullen, kreeg eindelijk promotie tot serieuze logeerkamer.
Het pronkstuk van deze upgrade:
Een extra groot bed voor mijn dochter.
Van IKEA. Een bouwpakket.
Uurtje werk, dacht ik optimistisch.
Want dat stond zo’n beetje in mijn hoofd. IKEA zelf vermeldde geen tijdsduur, waarschijnlijk om juridische redenen.
Na een korte sprint door de IKEA (lees: drie uur dolen, per ongeluk veel te veel meenemen en in ‘de kantine’ ketchup op een broodje worst) kwam ik thuis met drie enorme dozen en de overtuiging dat dit “een makkie” zou worden.
Het is immers alleen maar hout en schroeven.
Even een bed in elkaar schroeven, een makkie…..
Vijf minuten later zat ik met de handleiding op schoot.
Het bekende IKEA-mannetje lachte me vriendelijk toe. Hij had geen mond, maar ik voelde toch een soort passief-agressieve energie.
Pagina 1: “Leg alle onderdelen overzichtelijk neer.”
Klinkt eenvoudig, maar dat betekent dus dat je eerst de halve slaapkamer moet verbouwen om ruimte te maken.
Pagina 2: “Volg de stappen in volgorde.”
Dat deed ik.
Stap 3 bleek onmogelijk zonder eerst stap 7 te doen.
Stap 7 kon alleen na stap 5.
Stap 5 vereiste… dat ik stap 3 had afgerond.
Kortom: ik zat er lekker in.
De alternatieve handleiding (zoals ík hem las)
- Zweet eerst, zodat de onderdelen meteen goed plakken aan je huid.
- Draai de handleiding minstens zes keer om, puur om het gevoel te krijgen dat je iets begrijpt.
- Vind extra onderdelen: negeer ze volledig. Waarschijnlijk zijn het trofeeën of andere extraatjes.
- Laat een vloek ontsnappen, dit helpt vrijwel altijd….
- Drink voldoende, want de temperatuur in huis is inmiddels sauna-niveau.
- Zeg “het staat bijna” tegen jezelf; terwijl je ook wel weet dat dit nog minstens een paar uur duurt.
Zes uur later…ik overdrijf niet eens…
Daar stond het.
Een bed.
Rechtop.
Niet perfect, maar functioneel.
Er bleven drie stangen, tig schroeven en 8 mysterieuze wieltjes over.
Misschien horen die bij een ander meubel dat ik ooit nog moet bouwen. Of bij een IKEA-escape room. Mooie aanvulling voor mijn indrukwekkende gereedschapskist.
Maar mijn dochter was dolblij. Ze sprong erop en riep: “Hij ligt lekker!”
Ik glimlachte trots, al deed ik een schietgebedje om te voorkomen dat de boel meteen zou instorten.
De moraal: handigheid is nooit mijn sterkste kant geweest.
Technisch inzicht is waarschijnlijk in mijn genen overgeslagen en bij een handige neef of achterneef terechtgekomen.
Maar dat maakt het eindresultaat alleen maar glorievoller.
Het mooiste van zo’n zelfbouwproject is niet het bed zelf. Het is het verhaal dat je daarna kunt vertellen.
Met een vleugje drama, een zucht bij het herinneren van het zweet, en de stille voldoening dat het tóch gelukt is.
En nu?
Nu ga ik eerst uitrusten.
Buiten, in de zon…. Zonder handleiding.
Fijne zondag!
