Hotel Maison Maastricht, thuiskomen in het oude Maastricht

Het centrum van Maastricht is een vijfsterrenhotel rijker. In het statige pand dat in vroegere tijden onderdak bood aan de hotelschool, wordt het ooit geleerde nu in de praktijk gebracht met de ultieme luxe van Maison Maastricht.

Laat de glazen schuifdeuren van Maison Maastricht achter u dichtvallen en u waant zich in een ander tijdperk. De drukte van de Boschstraat verstomt; het trottoir verandert in een stille stoep van zwart en wit. Het zijn nog dezelfde tegels waarop de gasten ooit, honderden jaren geleden, uit hun koetsen stapten en hun voeten lieten landen, terwijl de paarden langzaam doorliepen naar de Batterijstraat.

Dat beeld is verdwenen, maar de geschiedenis blijft voelbaar. „De entree vertelt het verhaal van het pand”, zegt Thijs Merks, exploitant van het nieuwe vijfsterrenhotel dat sinds dit najaar geopend is. „Wie binnenkomt voelt meteen: dit heeft geschiedenis.”

EEN NIEUW HOOFDSTUK

Het pand op Boschstraat 76 kent een bewogen verleden. Ooit was dit het Grand Hôtel du Lévrier et de l’Aigle Noir, in de negentiende eeuw het meest verfijnde logeeradres van de stad. In 1950 vond de hotelvakschool er haar eerste onderkomen en in de jaren zeventig werd dit het kantoor van ontwikkelingsmaatschappij LIOF. In 2017 ontstond het plan er een vijfsterrenhotel te vestigen. Na jaren van restauratie en nieuwbouw nam Thijs Merks, geboren Maastrichtenaar en oud-student van de hotelschool, de exploitatie over, onder het label Handwritten Collection. „Ik heb hier als student nog feestjes gehad”, vertelt hij met een glimlach. „Dat ik hier nu een hotel run, voelt een beetje als thuiskomen.” Zijn doel was helder: het verleden voelbaar laten, zonder het te kopiëren. „We wilden niet terug naar toen, maar verder bouwen op wat hier altijd is geweest: gastvrijheid.”

BALANS VINDEN

Maison Maastricht bestaat uit twee delen: het monument aan de Boschstraatzijde dat via een verdiepte binnentuin met een trapsgewijze uitbreiding is gekoppeld aan de nieuwbouw aan de Batterijstraat, een ontwerp van de AMA Group (architect Arno Meijs). Samen is het een harmonieus geheel waarin oud en nieuw elkaar versterken. Om ook in het interieur die balans te behouden, koos interieurarchitect Etienne Bouten voor een omkering van verwachtingen. Het monument kreeg een frisse, eigentijdse inrichting met lichte kleuren en open ruimtes, terwijl de nieuwbouw juist klassiek is vormgegeven met warme materialen en symmetrische lijnen. „Zo versterken de twee delen elkaar”, legt Merks uit. „We willen niet dat het nieuwe deel gaat wedijveren met het oude, of andersom.” Een belangrijk uitgangspunt was dat het monument zelf zichtbaar moest blijven. „We hebben bewust gekozen om meubels los in de ruimte te plaatsen. Geen wanden of vaste constructies tegen oude muren – het gebouw moet blijven ademen.”

GEHEIME DEUREN

Die benadering maakt dat de geschiedenis overal aanwezig is, zonder dominant te worden. Het monumentale interieur bevat nog altijd elementen uit de negentiende eeuw: een houten trap, lambriseringen, deuren en een vestibule met elegante pilaren. Ook de originele marmerimitaties en stucdetails zijn behouden. Beschadigingen zijn niet weggewerkt maar subtiel gerestaureerd. Blikvanger is de betegelde koetsdoorgang – de porte-cochère – met zes kleurrijke tegeltableaus, vervaardigd rond 1900. De jugendstilmotieven verwijzen naar de tijd waarin reizigers hier nog met paard en wagen arriveerden. Een ander saillant detail is de geheime deur in de vergaderzaal, amper zichtbaar in het schilderwerk aan de wand. „Achter deze deur bevindt zich een smalle trap die nu doodloopt, omdat de deur boven is dichtgemaakt. Maar ooit kwam men hier uit in een hotelkamer. Dit was dus een geheime doorgang waarmee bezoekers discreet konden verdwijnen uit het zicht. Een mooi overblijfsel van hoe het er hier vroeger aan toeging”, glimlacht Merks.

LICHT, LUCHT EN TIJDLOOSHEID

Een opvallend element in het interieur is het kleurgebruik. Waar veel hotels kiezen voor donkere, luxueuze tinten, koos Merks voor licht. Witte muren, zandkleurige stoffen en zachte grijstinten maken de ruimtes luchtig. „Kwetsbaar, ja”, geeft hij toe. „Maar ik wilde dat het over vijf jaar nog steeds fris aanvoelt. Het is misschien minder veilig, maar veel eerlijker.” Het resultaat is een interieur dat tegelijk ruimtelijk en warm is. „Het voelt als een huis waar je even tot rust komt, niet als een decor.”

DE MENSELIJKE MAAT

Hoewel het gebouw indruk maakt, draait alles bij Maison Maastricht uiteindelijk om mensen. Het hotel telt 56 kamers – precies groot genoeg om elke gast persoonlijke aandacht te geven. Op elk nachtkastje ligt een handgeschreven welkomstbriefje. Namen worden onthouden, voorkeuren geregistreerd.

General manager Jacqueline Verhagen vertelt dat gasten bovendien persoonlijk naar hun kamer worden begeleid. Daar krijgen ze uitleg over de geschiedenis van de ruimte en de bijzondere details in het interieur. „Mensen vinden dat fantastisch”, vertelt ze. „Soms gaan ze daarna zelf op onderzoek uit. Dan willen ze weten hoe het precies zit met de geschiedenis van de Mosa of met de ornamenten waarover we verteld hebben.”

Dat gevoel van betrokkenheid zit ook in kleine gebaren. In de kamers hangen schilderijen van mensen die Merks inspireren – zijn hospitality heroes. „Iedere kamer eert iemand die iets heeft betekend in ons vak. Van pioniers zoals Hilton tot mensen met wie ik zelf heb gewerkt. Het zijn stille knikjes naar waar we vandaan komen.”

ETEN, DRINKEN EN ONTMOETEN

Maison Maastricht beschikt niet over een restaurant, maar dat voelt nergens als een gemis. De bar, met haar lange toog en zachte verlichting, vormt het kloppend hart van het hotel. „We wilden dat het levendig oogt, ook als het rustig is”, vertelt Merks. „Daarom die grote bar, zo blijft het gevoel van dynamiek aanwezig. We serveren daar een kleine kaart, zodat onze bezoekers altijd van een hapje bij hun drankje kunnen genieten.”

In het monumentale gedeelte bevindt zich ook de tearoom, met daarnaast een open ruimte die dienstdoet als atelier voor workshops rond wijn en spijs. „Een knipoog naar de hotelschool die hier ooit zat”, glimlacht hij. „Gasten kunnen er straks leren, proeven, ontdekken. Het past bij wat dit pand altijd is geweest: een plek waar kennis en gastvrijheid samenkomen.”

ALLES KLOPT

Na tien jaar plannen, verbouwen en finetunen is Merks vooral trots dat het eindresultaat precies is geworden zoals hij het voor zich zag. „Normaal maak je tijdens een project altijd concessies – iets wat niet leverbaar is, een planning die drukt. Hier hebben we alles gedaan zoals we het wilden. Dat kost tijd, maar het is het waard.”

Die zorgvuldigheid zit dan ook in elk detail: van de originele tegelvloer in de entree tot de designverlichting aan de wanden in de bar. Alles klopt, zonder dat het nadrukkelijk perfect wil zijn. „Het is een hotel met karakter”, zegt hij. „Niet gelikt, maar echt.”