The switch: waarom ik de komende maanden steeds vaker een warm badje neem

Ik ren naar mijn wagen, gooi mijn spullen op de achterbank en neem plaats op de bestuurderszetel. Op het klokje lees ik dat het 18.52 uur is. Om 19.00 uur stipt start mijn crossfitles. Geen seconde te verliezen dus, wil ik daar nog op tijd geraken…

Toch neem ik één seconde.

Om even in te checken bij mezelf.

Wat voel ik nu?

Ik adem snel en oppervlakkig. Ergens bovenaan in mijn borst. Mijn hartslag is ook wat hoger dan normaal. Ik voel een lichte spanning in mijn spieren. Een snelle blik in de achteruitkijkspiegel leert me dat mijn wangen rood zijn aangelopen en dat mijn ogen wijd open staan. De pupillen zijn groot en donker.

In dat moment besef ik. Dit is het dus. Waarover ik recent las in een tijschrift.

De ‘fight or flight’-modus.

Vroeger belandden we als mensen enkel in deze modus wanneer er urgent gevaar dreigde (een wild dier viel ons bijvoorbeeld aan). Maar vandaag de dag verzeilen we elke dag meermaals in deze modus.

De échte dreiging van het dier dat zijn tanden ontbloot is er niet. Maar naderde deadlines, een gevoel van ‘altijd-tijd-tekort’, steeds ‘meer en beter’ en dat soort zaken, heeft hetzelfde effect.

Voor we het weten, ervaren we stress en vertoont ons lijf alle kenmerken van een actief sympatisch zenuwstelsel. De wetenschappelijke term voor ‘flight or flight’.

Op zich niks mis mee toch, zou je denken? Is ons lichaam daar dan niet voor gemaakt?

Dat klopt. Kortstondige stress-momenten beïnvloeden ons positief. Ze geven ons de drive én de energie om door te zetten wanneer het moeilijk wordt.

Waar het schoentje knelt, is echter het feit dat bij heel wat van ons de stress niet langer ‘kortstondig’, maar acuut is.

Ik merk het soms ook bij mezelf.

Ik hou ervan om stevig door te werken. Veel to do’s af te vinken. Productief te zijn en te creëren. Maar soms kan ik, tegen de tijd dat de avond valt, niet meer afschakelen. Of moet ik zeggen, omschakelen?

Naar die andere modus. De ‘rest and digest’.

Dan blijf ik ook ’s avonds alert en druk.

Terwijl ik diep vanbinnen weet dat, wil ik op lange termijn gezond en gelukkig blijven, rust net zo noodzakelijk is.

Want het is tijdens die momenten dat mijn lichaam switcht naar de ‘rest and digest’-modus, dat heel wat herbronnings- en genezingsprocessen plaatsvinden in mijn lijf.

Mijn hartslag daalt dan. Ik adem rustig en diep, vanuit mijn buik. Mijn spieren zijn ontspannen.

Dit is ook het moment waarop mijn voeding optimaal verteerd kan worden (vandaar de term ‘digest’ in de benaming).

Dus, zo stel ik mezelf de vraag, wat kan ik doen om, liefst zo snel mogelijk, die switch te maken?

Hoe kan mezelf tot rust brengen na een dag waarin ik van hot naar her gerend ben en alles van mezelf gegeven heb?

Kort opzoekwerk leert me dat je lichaam onderdompelen in warm water (rond de 38°C) precies datgene doet. Ik ga dus wat vaker een warm badje nemen de komende wintermaanden. Of waarom niet nog even buiten vertoeven na een dag binnen op kantoor? De jacuzzi is er de ideale plek voor.