Emidio Pepe — eigenwijs tot in de perfectie
Montepulciano, Pecorino, Cerasuolo en Trebbiano. Het zijn niet de druivenrassen die doorgaans als eerste worden genoemd wanneer het over de grote wijnen van Italië gaat. En eerlijk gezegd is daar een reden voor. Van deze druiven worden enorme hoeveelheden wijn gemaakt, waarvan slechts een klein deel echt weet te overtuigen.
Toch behoren de Abruzzen voor mij, dankzij twee namen, tot de interessantste wijnregio’s van Italië: Valentini en Emidio Pepe.
Met het overlijden van Emidio Pepe, op 94-jarige leeftijd, verdwijnt een van de meest markante wijnmakers uit de Italiaanse wijnwereld. Opmerkelijk genoeg is zijn naam buiten de kring van serieuze wijnliefhebbers nog relatief onbekend. Wie zijn wijnen eenmaal heeft gedronken, vergeet ze echter niet snel.
Pepe werd in 1932 geboren in de Abruzzen en nam in 1964 het familiedomein op zich. Waar de familie zich daarvoor voornamelijk bezighield met de productie van bulkwijn, zette Emidio een radicale koerswijziging in. Hij geloofde in de kwaliteit en het potentieel van zijn eigen wijngaarden en besloot wijn te maken die het karakter van de streek moest weerspiegelen.
Dat deed hij op een manier die vandaag bijna vooruitstrevend klinkt, maar destijds vooral eigenwijs was.
Lang voordat termen als natuurwijn, biologische wijnbouw en minimale interventie gemeengoed werden, werkte Pepe met een uitzonderlijk respect voor de natuur. Alles gebeurde met de hand. Er werd niet gefilterd of geklaard. De witte wijnen kregen gedeeltelijk schilcontact tijdens de vergisting. En in de wijngaard bleef men trouw aan de traditionele pergola, een teeltwijze die tegenwoordig in de regio opnieuw belangstelling krijgt vanwege de veranderende klimaatomstandigheden.
Het resultaat zijn wijnen die in hun jeugd soms weerbarstig kunnen zijn, maar mettertijd iets bijzonders laten zien. Structuur, spanning, oxidatieve tonen, fruit en een enorme lengte komen na jaren flesrijping steeds meer samen. Het zijn geen wijnen die zich direct willen laten begrijpen. Ze vragen geduld. En juist dat maakt ze interessant.
De wijnen van Emidio Pepe hebben bijna altijd een plek op mijn wijnkaart gehad. Bij Notable staat momenteel een lege fles in de boekenkast bij de ingang — een stille herinnering aan een wijn die ooit aan tafel werd geopend. Het rood ligt ondertussen nog in onze kelder. De 2021 blijft voorlopig dicht. Daarvoor vind ik hem simpelweg nog te jong.
Mijn laatste Montepulciano van Pepe dronk ik twee jaar geleden bij Zarzo. Het was een 2013, geschonken bij een prachtige maaltijd. Krachtig, intens en tegelijkertijd verrassend levendig. Een wijn die op dat moment al veel te vertellen had, maar waarvan het duidelijk was dat hij nog lang niet aan het einde van zijn ontwikkeling was.
Misschien is dat uiteindelijk wel de grootste kracht van Emidio Pepe. Hij heeft nooit geprobeerd om te maken wat de markt vroeg. Hij volgde geen trends en paste zijn wijnen niet aan om als modern te kunnen worden beschouwd. Hij bleef simpelweg geloven in zijn wijngaarden, zijn druiven en zijn eigen manier van werken.
In een wijnwereld waarin authenticiteit inmiddels bijna een marketingterm is geworden, voelt die eigenzinnigheid achteraf bijzonder hedendaags.
Gelukkig eindigt het verhaal daar niet. Het familiedomein wordt inmiddels voortgezet door zijn dochters Daniela en Sofia, samen met zijn kleindochter Chiara. Daarmee blijft de visie van Emidio Pepe voortleven.
En misschien is dat de mooiste manier waarop een wijnmaker kan voortbestaan: niet alleen in de herinnering, maar in iedere fles die nog jarenlang uit de kelder wordt gehaald.
