Hoe je wijn-spijscombinaties even vergeet
Als sommelier werk ik al jaren op verschillende plekken en ben ik een grote voorstander van mooie combinaties van wijn en eten. Mijn hoofd heeft als het ware een speciale functie die haast voortdurend bezig is met wijn en eten, maar soms is dat niet het geval.
Hoe vaak willen we niet gewoon een wijn drinken die past bij de stemming en de sfeer van het moment?
Natuurlijk kan dat in een restaurant, maar ik denk dat we de mooiste wijnen vaak thuis drinken, in een ontspannen setting. We drinken toch allemaal graag een mooie fles champagne met vrienden als er iets te vieren valt? Of een stevige bordeaux op een koude winteravond, onder een dekentje en met een goede thriller op tv, om maar wat voorbeelden te noemen. En dan bewaren we ook nog speciale wijnen voor speciale momenten: die ene fles die al jaren ligt te wachten op een jubileum of de achttiende verjaardag van je kind.
Terug naar een specifiek moment en een specifieke wijn. Er kwam eigenlijk nauwelijks eten aan te pas, slechts wat eenvoudige charcuterie en een klassieke ragù. Mijn vriendin, onze Franse bulldog Lola en ik waren toe aan een echte vakantie na de periode waarin covid ons zo had stilgelegd. Daarom besloten we naar Italië te gaan. Net voordat het echt drukke seizoen begon, huurden we een prachtig appartement midden in de Chianti. Goed eten en leuke restaurants in overvloed!
Hoewel we op vakantie gingen naar een wijnstreek, nam ik voor de zekerheid zelf wat wijn mee. Nu we toch naar Chianti gingen, wilde ik graag de producenten bezoeken van twee van mijn favoriete wijnen uit de streek: Fontodi, bekend van hun Flaccianello, en Montevertine, producent van Le Pergole Torte. Bij Fontodi lukte het ons om een afspraak te maken, wat meteen een mooi excuus was om te lunchen in het beroemde restaurant van Dario Cecchini in Panzano. Bij Montevertine hadden we minder geluk. Geen afspraak, maar zeg nooit nooit.
Tijdens het inpakken nam ik uitgebreid de tijd om door de wijnkelder te gaan en te bedenken welke flessen mee mochten naar Italië. Uiteindelijk besloot ik een fles Flaccianello della Pieve 2006 mee te nemen naar zijn roots.
Ik ben niet alleen een grote liefhebber van Italiaanse wijn, ik hou ook van het eten, de mensen en hun manier van leven. Verdorie, ik rijd zelfs in een oude Ducati Monster als het Nederlandse weer het toelaat. Maar goed, na jarenlang zwoegen op de volledige Italiaanse wijnwetgeving voor mijn pogingen op het MS-examen en verschillende sommelierwedstrijden, was ik er bijna verliefd op geworden. Blijkbaar wint liefde het uiteindelijk altijd van welke moeilijkheid dan ook.
Terwijl we uitkeken over de heuvels van Chianti, na een geweldige dag in Siena, besloten we de fles Flaccianello della Pieve te openen. We hadden niets anders nodig dan die Flaccianello.
We hadden ons eten op, de zon begon langzaam onder te gaan en we keken uit over de wijngaarden terwijl we de geuren van de Toscaanse heuvels inademden. Is er een beter moment om van zo’n prachtig gerijpte sangiovese te genieten?
Het werd een van mijn beste wijnervaringen ooit.
Zestien jaar oud en nog altijd springlevend. De tannines waren mooi afgerond. Langzaam kwamen na het openen de aardse en hartige tonen naar voren, maar er was nog meer dan genoeg fruit en frisheid om de wijn levendig te houden.
Misschien grillen we de volgende keer een prachtige bistecca op de barbecue. Of rijden we met onze inmiddels wat grotere familie nog eens naar Italië.
Als ik daar of elders de kans krijg om deze wijn opnieuw te drinken, zal dit moment me meteen weer voor de geest komen.
