Zonder helm in de digitale achtbaan
Deze week was het voor mij de week van AI en Innovatie. Klinkt futuristisch? Vergeet het maar. We zitten er namelijk middenin. Dinsdag sprak ik op een congres met zorgverleners, ondernemers en AI-verkenners. Donderdag met de beschermers: de mensen die niet alleen hun wachtwoord regelmatig wijzigen, maar ook ons waarschuwen dat onze digitale poorten wagenwijd openstaan.
En eerlijk? Het gaat krankzinnig hard. De ene AI-tool is nog niet geland of de volgende botst al tegen je inbox aan. Zonder pauzeknop. Zonder handleiding. En vaak ook: zonder geweten.
Ja, er is Europese wetgeving onderweg, hoera! En ja, we moeten ons beschermen tegen digitale criminelen, trollenlegers en losgeslagen algoritmes. Maar momenteel voelt het alsof AI iets is dat óns overkomt. Alsof we in een achtbaan zijn gestapt, maar vergaten een helm op te zetten.
We staan erbij, kijken ernaar: zonder duidelijk beleid, zonder kompas.
Er tekent zich een kloof af. De één racet vooruit met AI als turbo-ondersteuner. De ander kijkt het aan met wantrouwen, verwarring en nul controle. Sommige organisaties denken nog steeds: “Zo’n vaart zal het niet lopen.” Anderen investeren tonnen in digitale beveiliging alsof ze een virtueel Fort Knox moeten bouwen.
En terwijl we ons best doen om richting te houden in deze razendsnelle digitale storm, struikelt ook nog ons kabinet. Wéér. We staan erbij, kijken ernaar: zonder duidelijk beleid, zonder kompas. Aan de ene kant van de oceaan zwaait Trump met onze data alsof het een Black Friday-aanbieding is. Aan de andere kant sist Poetin dreigend over cyberoorlogen die nog in geen sciencefictionfilm zijn uitgedacht.
Vijf jaar geleden? Had je me dit allemaal verteld, dan had ik vriendelijk gelachen en je voor gekkie of cynicus uitgemaakt.
Maar nee. Dit is de realiteit. En het is pas het begin.
Dus wat nu? Laten we ons blijven meevoeren, of grijpen we het stuur? Durven we te kiezen voor een digitale samenleving waarin veiligheid, inclusie en gezond verstand centraal staan?
Of wachten we netjes tot de stofwolken in Den Haag zijn opgetrokken…
En hopen we dat er dan nog iets te besturen valt?
Want dit tijdperk vraagt om lef, leiderschap en digitale moed.
