De stad maken we Samen 

Plotseling overviel me een leeg gevoel tijdens mijn walk down memory lane. Ik liep op zaterdag door de binnenstad van Geleen, twee weken voor Kerst. Dat waren bij ons thuis vroeger altijd de ellendige dagen, die dagen voor kerst dus. Mijn ouders draaiden overuren in hun eigen herenmodezaak, het waren de tijden van de wekelijkse koopzondag, en de dagelijkse koopavond. Je kon dus in de jaren 80 in Geleen al in december iedere zondag terecht en door de week dagelijks tot 21uur.

Je kunt je voorstellen dat met die beperkte vrije tijd de spanning op kerstavond bij ons aardig te snijden was. Onze ouders waren doodop en proostten als een uitgewrongen vaatdoek hun glas op de ‘fijne’ kerstdagen. Nog voor de avondmis was het of vroeg slapen of irritatie in huis. Een dag later, na een goeie nachtrust, was dat dan weer voorbij, het was ons vaste ritueel. Het hoorde bij de feestdagen, de drukte en de uren in de zaak eisten tol, en nogal veel ook.

Je kon toen over de koppen lopen in de binnenstad van Geleen, op straat spelen was er voor mij niet bij, dus het chagrijn op kerstavond zat mij ook al hoog.

Haal de laptop van schoot en ga weer kopen bij de winkels

Deze week liep ik weer door de stad in Geleen. Een akelig groot contrast. Weinig mensen in de straat, helaas daardoor ook veel leegstand en ook veel grote soms wat schreeuwerige ketens. En ik weet hoe hard ze in Geleen al jaren knokken om het oude gevoel terug te krijgen, hoed af!! Maar nostalgisten als ik, zien enkel het contrast nog met lang vervolgen tijden.

Ik liep door de stad en ik wilde zo graag weer even de zaak binnenlopen bij mijn ouders. Waar de drukte dan op hun gezichten was af te lezen. En ik vooral niet teveel moest vragen, dit waren de dagen van topsport. ‘Champions League’ zouden we tegenwoordig zeggen. Maar mijn vader is er al 26 jaar niet meer, en de opvolger heeft de overgenomen zaak vorig jaar verhuisd. Het voelde nog leger.

In Maastricht kon ik deze week aan de centrum-kant wel over de koppen lopen, al weet ik niet of het kijkers of ook kopers waren. Helaas zag ik aan de andere kant van de Maas dat het in Wyck, met al zijn prachtige boetieks, een stuk rustiger was. Ik sprak daar drie bekende winkeliers en allemaal zagen ze een afname in omzet. Een zorgelijke afname.

En of het nu komt door het slechte weer, door de grote winkelketens, of vooral door het gemak van online shoppen… het signaal van die winkeliers is er een die we heel serieus moeten nemen. We willen graag op zaterdag de stadscentra inlopen, misschien iets drinken of eten en op zijn minst window-shoppen. Genieten van de sfeer. Maar het probleem van leegstand is geen Geleens probleem, het is ook zichtbaar in grotere steden als Heerlen, Roermond, Sittard, Venlo. Ja zelfs in Maastricht.

We moeten die stadscentra echt koesteren, en dat doen we alleen door er ook daadwerkelijk fysiek te kopen, en de laptop van schoot te halen en de winkel in te lopen. Alleen dan kunnen we er nog in de toekomst van genieten.

Dus een hartenkreet van deze ondernemerszoon uit Geleen: heb je nog een laatste kerstverrassing nodig? Haal het in een fysieke winkel, en loop eens een ander verloren straatje in, een hoekje om, laat je verrassen door de kleine boetieks, de expertise en de persoonlijke benadering.

Zodat we straks niet allemaal met weemoed terugdenken aan hoe het ooit was in de binnensteden rond kerstmis.

Want geloof me: het chagrijn van drukte bij mijn ouders vroeger, maakt straks plaats voor stress, spanning en zorgen door de bestaande winkeliers met kerst. Daar hebben we allemaal plezier van!

In Roermond hebben ze inmiddels een prachtige slogan: “De stad maken we Samen”.

I could not agree more!