De sportpoule: een vrijwillige verslaving
Elk groot sporttoernooi brengt het met zich mee: de gevreesde groepsapp. “Zullen we weer een poultje doen?” En voor ik “nee joh, ik hou m’n zomer graag vrij van stress” kan typen, zit ik er alweer in.
Het maakt niet uit wat het is. EK vrouwenvoetbal, WK mannen, Tour de France, Olympische Spelen… als er maar teams zijn, dan is er een poule. En als er een poule is, dan ben ik erbij. Niet omdat ik wil. Maar omdat niet meedoen voelt als toegeven dat je het leven niet meer serieus neemt. En dus doe ik mee.
Zoals vorige maand, bij de Giro. Ik dacht: leuk, als presentator of wielercommentator kan ik niet achterblijven. Maar dan blijkt dat je elke renner maar één keer mag gebruiken in de hele ronde. Gevolg: je bent na drie etappes niet meer bezig met wie er wint, maar of jouw obscure dagrenner uit Kazachstan überhaupt de finish haalt.
Het is een glijdende schaal. Je begint met meedoen “voor de gezelligheid”, maar voor je het weet word je wakker met het idee dat de Ier Ben Healy vandaag móét scoren (Ben wie? Hoor ik u zeggen), anders zak je uit de top 10 van een poule waarvan je niet eens weet wie er allemaal in zitten. Maar ja, je ligt nu eenmaal één plek boven je collega, en die mag niet boven jou eindigen. Je eer staat op het spel.
En dan is daar nu dus de Tour. Groter, gekker, gênanter. Een nieuwe poule. Met klimmers, sprinters, vluchters, tijdrijders en “dark horses”. Die laatste categorie klinkt als iets uit een fantasyroman, maar is in praktijk gewoon een Belg die toevallig goed tegen heuvels kan oprijden. We zijn één dag onderweg en ik heb al vijf keer gekeken of de tussenstand is bijgewerkt. Ik weet niet waarom. Alsof ik aandelen heb in het klassement. Alsof er een prijs aan vastzit die verder gaat dan eeuwige, totaal betekenisloze roem.
En toch. Toch doe ik mee. Niet omdat ik het leuk vind (alhoewel…), maar omdat ik niet mee wil maken dat iemand anders wél wint, en ik dan moet zeggen: “Nee, ik deed dit jaar niet mee.” Laf. Dus daar gaan we weer. Laat de Tour maar komen. Laat de frustratie maar stromen. Laat de Kazachen maar knallen. Ik zit er weer tot mijn nek in.
En als ik win? Dan hoort u wellicht van me. En als ik niet win? Dan was het toch gewoon voor de lol, hè? Gewoon leuk, een beetje meedoen. Voor de gezelligheid. Echt. Echt waar. Echt!! Refresh. Is de tussenstand al binnen.
