De kampioenen van opa Leo
Deze week was ik bij een mooie bijeenkomst rond het landskampioenschap van Rapid JC in 1956. Precies zeventig jaar geleden dus. Onder de aanwezigen was Huub Lenz, de laatst nog levende speler van die kampioensploeg. Ook waren er kinderen van verschillende spelers uit die tijd. Mensen voor wie de verhalen over dat bijzondere elftal nog altijd deel uitmaken van hun familiegeschiedenis.
Dat geldt eigenlijk ook voor mij. Mijn opa, Leo Kleikers, was een van de medeoprichters van Rapid JC en penningmeester van de club. Hij maakte die bijzondere jaren van dichtbij mee. Ik heb hem natuurlijk nooit als bestuurder van die kampioensploeg aan het werk gezien, maar het idee dat hij daar destijds middenin zat, maakte de bijeenkomst voor mij extra bijzonder.
We keken naar oude filmbeelden van de ploeg. Niet alleen van wedstrijden, maar ook van de reizen ernaartoe. Je ziet de spelers zoals ze toen waren, buiten het voetbalveld. Gewone Limburgse jongens die samen op pad gingen en ondertussen geschiedenis schreven.
Ik merkte dat ik er een beetje melancholisch van werd. Die oude treinen, de hoeden, de sigaretten, de straten van Heerlen, Alkmaar of Groningen.
Limburg was in die jaren een van de belangrijkste voetbalregio’s van Nederland. In Geleen werd met Fortuna ’54 geschiedenis geschreven als pionier van het betaalde voetbal. In Kerkrade werd Rapid JC in 1956 landskampioen. En zes jaar eerder had Limburgia uit Brunssum al voor een enorme stunt gezorgd. In Amsterdam werd Ajax met maar liefst 6-0 verslagen. Limburgia was kampioen van Nederland.
En dat allemaal in een regio waar de mijnen het dagelijks leven bepaalden. Voetbal bracht mensen samen en de clubs waren diep geworteld in hun gemeenschap. Als Rapid JC won, was niet alleen de club trots maar een hele streek.
Herinneringen aan het landskampioenschap van Rapid JC in 1956
Ik keek naar de beelden en dacht aan mijn opa Leo. Aan al die uren die hij in de club moet hebben gestoken, naast zijn eigen bedrijf en zijn eigen gezin, het gezin van mijn vader.
Zeventig jaar leidde zijn kleinzoon een bijeenkomst over zijn club, had hij dat maar mogen meemaken.
Even waren de mannen van 1956 weer heel dichtbij. De kampioenen van Opa Leo!









