Bonnefanten Free Friday x Chi Festival Limburg in Aziatische sferen
Vrijdag presenteerde het Bonnefantenmuseum in samenwerking met Het Geluid Maastricht een speciale Bonnefanten Free Friday, de Chi Festival Limburg editie.
Bonnefanten Free Fridays zijn een initiatief om het museum toegankelijker te maken voor een breed publiek. Niet alleen figuurlijk met een museumavond vol extra’s, maar ook letterlijk door de gratis toegang.
Voor deze laatste Free Friday van het jaar sloeg het Maastrichtse provinciale museum de handen ineen met muziektheaterplatform van Romy en Gable Roelofsen. Samen presenteerden zij op deze vrijdag het Chi Festival Limburg, een avond met volop aandacht voor Limburgers met directe of indirecte wortels in Azië. Via kunst, muziek, beweging, rituelen en eten werden vaak onzichtbare levens- en familiegeschiedenissen gedeeld.
De avond startte met een dankzegging aan voorouders op Plein 1992. Daarna werd met een slow walk langs de Maas koers gezet naar het museum. Een rituele wandeling met momenten van aandacht, verbinding en gedeelde verhalen over de familiegeschiedenis in Azië.
Rituelen vormden sowieso een kenmerkend onderdeel van de opening. Zo werd drie keer op een schelp geblazen, een hindoetraditie die symbool staat voor spiritualiteit en het verdrijven van negativiteit.
Daarnaast was er de Nasi Tumpeng, een kegelvormig rijstgerecht dat een heilige berg symboliseert en saamhorigheid en dankbaarheid uitdrukt. Sowieso verbindt eten, of zoals tijdens de opening werd gedeclameerd door Carl Lemette en Mas van Putten: “Eet ons op en je weet wie we zijn.”
Na de opening konden de vele bezoekers door de museumzalen zwerven, lezingen en concerten bijwonen en deelnemen aan workshops. Tussen de oude meesters waren demonstraties te zien van de eeuwenoude Indonesische krijgskunst Pencak Silat, verzorgd door trainer Henry Otgaar. Hierbij werd niet alleen aandacht besteed aan de fysieke technieken, maar ook aan de mentale rust en balans die deze kunst belichaamt. Chi betekent immers adem, energie en beweging.
De belangrijke rol van vooroudercultuur kwam ook terug in workshops, waarin bezoekers in Studio Rossi een windmolentje maakten met een boodschap aan een voorouder.
Ook dans en muziek speelden een belangrijke rol. Tijdens een workshop leerden bezoekers de traditionele Molukse Potjo Potjo, een dans waarin ritme, beweging en de gemeenschap centraal staan.
Muziek was er onder meer van Tasilo Pieck, die instrumentale gitaar en pop combineert met invloeden uit Moluks-Maleise en Nederlandse tradities. De Molukse neven Sil en Dan vertolkten op het einde van de iconische museumtrap gitaarmuziek.
Shakuru Shin Tajiri, Nederlands-Japans-Amerikaans kunstenaar en componist, deelde zijn persoonlijke herinneringen aan zijn grootvader Shinkichi Tajiri. Eerder was hij met zijn zus Tanéa Tajiri gastcurator van een tentoonstelling over de in Baarlo woonachtige Japans-Amerikaanse kunstenaar.
Net als in die tentoonstelling benadrukte hij het bewogen leven van zijn grootvader, van het gedwongen vertrek uit Japan als lid van een samoerai familie, de internering in een Amerikaans kamp na de aanval op Pearl Habour op zijn 18e verjaardag tot een leven als rusteloos kunstenaar in Baarlo.
Uiteraard werd stilgestaan bij het vierknopenkunstwerk Four times Two van zijn grootvader. Niet alleen naamgever en blikvanger van de gelijknamige tentoonstelling maar ook een symbool van verbinding en eenheid, net als deze bijzondere museumavond.
