Gemak is geen vervanging voor liefde, sorry ChatGPT

Want wat raakt is niet de perfectie, maar de persoonlijkheid. Misschien zelfs de imperfectie!  

Dagelijks scroll ik langs de prestaties van anderen. Glanzende posts, wervende woorden, een foto met de juiste schuine glimlach of een strategisch geplaatste “Wat vind jij?”-vraag. LinkedIn is veranderd van een professioneel netwerk in een eindeloze stroom van zelfprofilering. Vaak perfect gestyled, strak geformuleerd en… steeds vaker AI-gegenereerd.

Ik zie ze inmiddels van afstand aankomen: de teksten van ChatGPT. Te glad. Te symmetrisch. Bulletpoints. Icoontjes. De bekende opbouw: een herkenbaar probleem, de persoonlijke wending, de call to action. En ik snap het. Het is snel. Makkelijk. Efficiënt. De ratrace vraagt om snelheid, en als jij het niet doet, doet je concurrent het wel. Fomo in het kwadraat.

Laat me duidelijk zijn: ik ben niet tegen AI. Integendeel. Laat AI je tekst verbeteren, je fouten eruit halen, je komma’s rechtzetten: prima! Net als automatische spellingcontrole in Word ooit revolutionair was. Geweldig! Maar: laat het niet je verhaal vertéllen.

Want wat raakt is niet de perfectie, maar de persoonlijkheid. Misschien zelfs de imperfectie!  De zinnen die je zelf hebt gezocht, herschreven, doorgestreept, teruggehaald. De gedachte die rijpte tijdens het schrijven. De passie die voelbaar is in wat er net niet strak geformuleerd is.

Als jij met liefde vertelt over je werk, dan voelt de lezer dat. Dat is toch niet te prompten. En ik hoop dat het ook nog altijd beter scoort. Authenticiteit triggert meer dan algoritme.

En dan nog iets. Hoe duurzaam is het eigenlijk, dat we wereldwijd enorme datacenters laten draaien voor vluchtige prestaties van onze dagelijkse arbeid? Posts die na 24 uur alweer in het digitale niets verdwijnen. Moeten we daar ook eens bij stil staan? Ik pleit niet voor een verbod, maar een quotum zou ik niet gek vinden. Eén of twee posts per week. Geen standaardformule. Geen AI-tekst met een willekeurig zelfportret erbij. Gewoon: echt. En een klein beetje minder.

Bescheiden, maar trots.
Vertel over je werk, niet alleen over jezelf.
Schrijf het zelf. En als je wil: laat AI de puntjes op de i zetten.
Maar begin bij je eigen pen. Je eigen geest.
Want dát is waar liefde begint.

En dan nu de immer gewenste wedervraag: Eens? Of klink ik nu als een zure boomer? Want dan laat ik de volgende schrijven door mijn digitale A(I)ssistent.

Sander Kleikers