Publiek van grote invloed op de groei van artiest

Elk jaar opnieuw mag ik eind januari even toerist in eigen land zijn, in de stad Gent, waar ik het kamermuziekfestival Big Little Music mag cureren. Het is telkens een moment waar ik enorm naar uitkijk – niet alleen om zelf even terug te keren naar mijn roots in België, maar ook om muzikale vrienden van over de hele wereld te laten zien waar ik vandaan kom. Al blijft mijn eigenlijke Heimat natuurlijk Limburg. Hoewel ik me intussen echt thuis voel in Wenen en me goed heb aangepast aan de Oostenrijkse mentaliteit, voel ik elke keer opnieuw hoe sterk mijn wortels in Vlaanderen liggen. De gezelligheid, spontaniteit, zelfrelativerende humor en de overvloed aan creativiteit in België zijn telkens opnieuw een mooie herinnering die wordt opgefrist.

Sinds enkele jaren maakt ook een kamermuziekwedstrijd deel uit van het festival, waarbij we jonge ensembles – in allerlei mogelijke instrumentencombinaties – podiumkansen bieden. Uit eigen ervaring weet ik hoe belangrijk die kansen zijn voor jonge muzikanten. Uiteindelijk kan je alleen op het podium echt groeien als artiest. Hoeveel je thuis ook oefent en voorbereidt, pas daar ontdek je welke grenzen je voor jezelf kan verleggen, en hoe je verder kan groeien in wisselwerking met het publiek en de energie die daaruit voortkomt.

Het publiek in een zaal beseft vaak niet hoeveel invloed het heeft op een artiest op het podium. De energie die wordt uitgezonden is voelbaar. Wanneer die aandachtig en positief is, ontstaat er iets bijzonders: een golf waarop je als artiest kan meebewegen en die je toelaat nog dieper te gaan in de expressie van het verhaal. Omgekeerd is het erg moeilijk om de concentratie te behouden wanneer merkbaar is dat een programma of concept minder goed landt, en het publiek onrustiger wordt of de aandacht even verliest. Jammer genoeg kunnen bepaalde programma’s of ideeën pas echt op het podium worden uitgetest, en ontdek je daar pas wat werkt en wat niet.

Net daarom is het bij jong, aanstormend talent zo boeiend om te zien wie erin slaagt het publiek vast te houden en mee te nemen in hun verhaal. Het gaat daarbij niet om perfectie of foutloos samenspel, maar om het gevoel en het verhaal dat je als artiest of ensemble wil overbrengen. Welke identiteit communiceer je? Welke stempel druk je, zodat je herkenbaar wordt tussen zoveel andere getalenteerde musici? Dat is een weg die vaak lang is en voortdurend in beweging blijft. Het is een boeiend proces van zoeken naar je eigen grenzen, ze hopelijk verleggen en blijven groeien – niet alleen als artiest, maar ook als mens.

Artiesten zijn door hun voortdurende creatieproces hier vanzelfsprekend veel mee bezig, maar eigenlijk is het voor iedereen waardevol om af en toe stil te staan bij welke boodschap je als mens de wereld in wil sturen. We hebben immers allemaal de mogelijkheid om in onze directe omgeving een verschil te maken, ook al hebben we geen invloed op wat er zich afspeelt op het grotere wereldtoneel.