Rianne Balkestein is een (deels) thuiswerkende hotelmanager: „Collega’s maken het onmogelijke mogelijk’’
Er zijn voldoende (boetiek)hotels te vinden tussen Roermond en het zuiden van Friesland. Toch kiest de van origine Friese Rianne Balkestein er ook na haar terugkeer naar haar roots voor om bij Het Arresthuis in Roermond te blijven werken. Hier verloor ze haar hart aan de unieke locatie, maar voornamelijk aan de mensen. Daar maakt ze graag de nodige kilometers voor.
Rianne Balkestein (36) was altijd al een zorgzaam type. Zo komt het dat ze op 19-jarige leeftijd kiest voor een baan in de hotellerie. Een branche die haar niet alleen de ruimte biedt om dag in dag uit te (ver)zorgen, maar bovendien uitermate goed te combineren valt met een leven als voetbalvrouw. Zo brengt de carrière van haar jeugdliefde en inmiddels man Pim Balkestein haar naar boetiekhotels in Ipswich en Londen, alvorens het koppel koers zet richting Noord-Limburg.
Boetiek
„Toen we zo’n elf jaar geleden terugkwamen naar Nederland, solliciteerde ik bij verschillende hotels in Midden- en Noord-Limburg. De voorkeur ging naar boetiekhotels, daar ligt mijn passie: op kleine schaal, om echt tijd te hebben voor al je gasten’’, vertelt ze. „Toen ik telefoon kreeg vanuit Het Arresthuis, was ik dolenthousiast. Ik heb die baan met beide handen gegrepen.’’
In elf jaar tijd groeit Rianne van frontofficemanager naar operationsmanager en uiteindelijk hotelmanager. Rianne is in deze functie niet alleen verantwoordelijk voor het hotel, maar ook voor het inpandige restaurant Damianz.
Als haar man Pim in 2023 nog één keer voor werk moet verhuizen – deze keer de overstap naar het familiebedrijf – gaat Rianne weer mee. „Ook in Friesland zijn er genoeg plekken waar ik kan doen wat ik hier doe. Maar ik was nog lang niet klaar om Het Arresthuis achter me te laten. Gelukkig bleek die liefde wederzijds: toen ik Rob en Sanne Polman over onze verhuizing vertelde, lieten ze blijken dat ze het jammer vonden als ik zou vertrekken. Toen ik daarop voorstelde om deels remote te werken – twee dagen thuis, twee dagen en één nacht hier – hoefde de directie daar geen seconde over na te denken.’’
Focus
Inmiddels werkt Rianne twee jaar deels op afstand. Slechts twee dagen in de week is ze van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in Roermond. Op de vraag of dat niet onmogelijk moeilijk is – de hotellerie staat immers nóóit stil – antwoordt Rianne volmondig, en boordevol trots: „Absoluut niet, het gaat zelfs beter zo!’’
„Je moet weten dat ik een echte hands on manager ben. Ik sta altijd klaar voor mijn team, ben altijd overal inzetbaar en werk waar nodig met alle liefde mee op de vloer. Dat is eigenlijk alleen maar goed, maar onder de streep maak je dan lange dagen en komt er van je managementtaken weinig terecht. Nu plan ik als ik in ‘het zuiden’ ben mijn afspraken in en werk ik waar nodig mee. Als ik thuis werk, kan ik niet bijspringen en heb ik alle tijd én focus om me te concentreren op processen en systemen.”
Vertrouwen
Maar de belangrijkste reden voor het succes van deze ongewone invulling van een hotelmanagersbaan zit ‘m niet in de focus op kantoor en thuis, maar in de managers die wél dagelijks in Het Arresthuis en Damianz aanwezig zijn.
„Emmy van Bree, Jeroen van Gansewinkel en David Manders zijn altijd essentieel geweest voor mijn ‘plan’. Ik ken onze frontofficemanager, chef en maître al heel lang. En zij kennen mij. We liggen op één lijn en hebben dezelfde normen en waarden. Bovendien weten zij precies hoe ik wil dat het hotel gerund wordt. Daardoor kan ik de zaak met een gerust hart vijf dagen per week aan hen overlaten en met trots verantwoordelijk zijn voor het werk dat zij doen. Daar ben ik ze dag in dag uit enorm dankbaar voor!’’
