Servé Hermans, tussen troost en theatrale drift

Regisseur en maker Servé Hermans drukt dit jaar een forse stempel op het culturele leven in Limburg en omstreken met grote producties van zijn hand.

Het Geluk van Limburg, naar de bestseller van Marcia Luijten en met Huub Stapel in de hoofdrol, trekt regisseur en maker Servé Hermans deze zomer naar de Rodahal. Eind oktober brengt hij samen met de gebroeders Jussen een grootschalige uitvoering van de Carmina Burana. En dan is er nog Die Dreigroschenoper onder zijn regie voor Opera Zuid. Wie is de man achter deze monumentale producties? Wat drijft hem, waar vindt hij zijn inspiratie, en waarom blijft hij ondanks alles trouw aan Maastricht? Een gesprek over schoonheid, troost, vermoeidheid, ambitie en het geluk dat schuilt in het maken.

Aan het begin van het gesprek zegt Hermans dat alles besproken mag worden. Er zijn geen no-go’s. Maar terwijl hij met flair en vuur praat over kunst, toneel en de stad, blijft zijn privéleven buiten beeld. Over zijn vrouw rept hij nauwelijks. Niet uit kilte, integendeel, uit bescherming, lijkt het. Ook over ontspanning is hij spaarzaam. Boeken leest hij zelden, concerten bezoekt hij nauwelijks. Hij is altijd onderweg, altijd aan het maken. Zijn geest is wakker, zijn hart intelligent. Maar zijn agenda: overvol.

Dubbel

Er schuilt iets dubbels in Servé Hermans. Hij is een estheet die in kunst schoonheid en troost vindt. Diepzinnig is hij, maar wel op een lichte manier. Hermans is iemand die zijn verhalen onderweg verzamelt, tastend, ruikend, proevend. Niet achter zijn bureau, maar in de wereld zelf. Zijn aard is fysiek en gevoelig. Hij is iemand die pas begrijpt als hij heeft gevoeld.

We treffen hem bij restaurant Harry’s in Maastricht. Donker T-shirt, levendige maar vermoeide blik. De repetities voor Het Geluk van Limburg eisen hun tol. Toch is hij volledig aanwezig. De zaak is vol, het rumoer groeit met het uur. Gelach zwelt aan, soms luid. Bestek tikt tegen borden, glazen rinkelen, stemmen buitelen over elkaar heen. Uit de speakers komt die onvermijdelijke achtergrondmuziek. Een ober verschijnt regelmatig aan tafel, met bloemrijke toelichtingen over de herkomst van de wijn en de subtiliteit van het gerecht. Maar Hermans blijft bij de les.