Huub Smeets verlangt naar meer fotografie op TEFAF

„Je ziet in de internationale markt een terugkeer van de grote foto’s, met bijbehorende prijzen. Dat was bijvoorbeeld bij de laatste Art Basel Miami zo. Dat doet me deugd, ik heb hier enkele echt grote werken hangen, onder meer van Thomas Struth en Elger Esser, beiden behorend tot de Düsseldorfer Schule, en Chris Keulen, winnaar van de Zilveren Camera.

Nee, fotografie had niet mijn eerste interesse toen ik in mijn studententijd begon met kunst te verzamelen. In eerste instantie was dat middeleeuwse kunst, onder meer een piëta uit de collectie de Boccador, meubels en brons. Een paar stukken heb ik nog gehouden. Vanuit mijn functie als directeur stadsontwikkeling kwam ik veel in aanraking met architectuur, dat was een inspiratiebron. Zo kreeg ik ook veel architectuurfotografie te zien, veelal zwart-wit en analoog, wat ik nog altijd mooi vind, zoals het werk van Kim Zwarts. Daar is het begonnen. Die interesse is in de loop der jaren gegroeid en toen we konden verhuizen naar een locatie met meer ruimte en vooral hoogte, kreeg ik de mogelijkheid om mijn passie verder in te vullen. Zo ben ik ook in aanraking gekomen met het werk van Werner Mantz, die een grote invloed heeft gehad op de architectuurfotografie vanaf 1925, vanuit Duitsland internationaal en ook hier in de regio. Als voorzitter van de Werner Mantz Stichting – sinds eind jaren negentig – heb ik enkele jaren geleden samen met de betrokken leden en familie een grote overzichtstentoonstelling georganiseerd in Bonnefanten met als curator de internationaal gewaardeerde Frits Gierstberg. Vanuit die stichting werken we nu aan een project met fotografen uit Maastricht van de laatste honderd jaar. Dat is veel research en uitzoekwerk.

Mijn belangstelling voor de fotografie is veelzijdig. Fotografie is nog steeds een heel belangrijk medium in de moderne kunstwereld. Mijn verzameling betreft vanzelfsprekend architectuur, maar bijvoorbeeld ook portretten, avant garde tussen twee wereldoorlogen en humanitaire fotografie, zoals van Dorothea Lange over de crisistijd in de Verenigde Staten. En oorlogsfotografie van de verborgen camera over de hongerwinter in Nederland. Ook werk van Ed van der Elsken, internationaal een grote naam, evenals werk van Wolfgang Tillmans. Vooral vintage-fotografie vind ik verzamelwaardig. Nadien is ook de grote interesse voor Japanse fotografie gegroeid, daar ben ik speciaal een aantal keren voor in Japan geweest. Deze fotografie heeft een geheel eigen en eigenzinnige plaats ingenomen in de fotografiewereld. Fotografen in mijn collectie zijn onder meer Issei Suda, Daido Moriyama en Yazuzo Nojima, met werk uit de jaren twintig van de vorige eeuw. Heel bijzonder. En van na de Tweede Wereldoorlog bijvoorbeeld werk van Hiroshi Hamaya over het gebied rond de Japanse zee. Het heeft iets mystieks. De Provoke-beweging 1968 is heel belangrijk en daarop teruggrijpend het werk van hedendaagse fotografen als Daisuke Yokota. Daar zitten ook naakten bij, heel esthetisch naast de bulky women van Nojima. Maar ik heb bijvoorbeeld ook oorlogsfotografie van Cappa, en mooi werk van Cartier Bresson. Ik kijk naar dwarsverbanden in mijn collectie.

Ik vind het jammer dat tegenwoordig op TEFAF minder aandacht is voor fotografie. Je ziet nog wel wat foto’s in stands met moderne kunst, maar geen gerichte aandacht en specialisatie zoals vroeger bij TEFAF Work on Paper. Dat zouden ze weer moeten oppakken, dat zou een meerwaarde hebben voor de beurs. Ik ga nog wel eens kijken bij galeries in Parijs, Antwerpen, Londen en Japan. En elk jaar naar de beurs Paris Photo in het najaar. Ook kijk ik op veilingen, met name in Duitsland en de Verenigde Staten. Ik doe het puur voor mijn eigen vreugde en verdieping, ik beleef er plezier aan. Ik leg dwarsverbanden in mijn collectie en stel periodiek een expositie samen met een bepaald thema. Die is dan niet voor publiek geopend, ik nodig een aantal in fotografie geïnteresseerde kennissen en vrienden uit. Ik wil er niet mee te koop lopen en ik ga er ook niet in handelen. Wel geef ik vaker bruiklenen aan musea in binnen- en buitenland, dat geeft voldoening.”